మొట్టమొదటిసారిగా రాణి లక్ష్మీబాయి స్వాతంత్ర్య సమరయోధులకు ప్రత్యక్ష యుద్ధంలో నాయకత్వం వహించారు. శత్రుత్వాన్ని బహిరంగంగా స్వీకరించడం అవసరమని గుర్తించి ఆమె మేజర్ ఎర్స్కిన్ సైన్యంపై దాడి చేశారు. మేజర్ ఎర్స్కిన్, తన ఐదుగురు బ్రిటిష్ సైనికులు మరియు వందమంది భారతీయ మూలాలున్న బ్రిటిష్ సైనికులతో ప్రాణాల కోసం పరుగులు తీశారు. అతను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా మేజర్ జనరల్ హ్యూజ్ రోజ్ ను కలవడానికి బయలుదేరాడు. కానీ ఈ ప్రయాణానికి ఐదు రోజులకు బదులుగా పదిహేను రోజులు పట్టింది.
ఐదు రోజుల ప్రయాణం పదిహేను రోజులకు పెరగడానికి కారణం రాణి లక్ష్మీబాయి సైనికులే. గ్రామాల్లో మరియు అడవి లోయల్లో దాగి ఉన్న సైనికుల బృందాలు బ్రిటిష్ వారికి రకరకాల ఇబ్బందులు కలిగించసాగాయి.
బ్రిటిష్ సైన్యానికి ఆహార ధాన్యాలు అందకుండా చేయడానికి కూడా ప్రయత్నాలు చేయబడ్డాయి. నాలుగు–ఐదు చోట్ల అయితే వారి వంటచుల్లుల మీదే నీటిని పోసి మంటలను ఆర్పేశారు. ఆకలి, అలసటతో ఉన్న మేజర్ ఎర్స్కిన్ మరియు అతని సహచరులు అక్కడి నుంచి మరో ప్రాంతానికి పారిపోవాల్సి వచ్చింది.
రాణి లక్ష్మీబాయి దృష్టిలో ఈ పది–పదిహేను రోజులు ఎంతో కీలకమైనవి. ఎందుకంటే యమునా నది తీరంలో ఉన్న ముఖ్యమైన పట్టణమైన కాల్పీ, నానాసాహెబ్ పేష్వాల మేనల్లుడు రావ్సాహెబ్ల ప్రధాన కార్యాలయం ఉండేది. అలాగే పేష్వాల సేనాధిపతి తాత్యా టోపే, కాన్పూర్ రాజు మరియు స్వయంగా రాణి లక్ష్మీబాయి నాయకత్వంలో దాదాపు పది వేల మంది సైన్యం సిద్ధమైంది. వారిలోని శిక్షణ పొందిన సైనికుల సాయం ఝాన్సీ యుద్ధానికి ఎంతో అవసరం.
మేజర్ ఎర్స్కిన్ శిబిరంపై జరిగిన దాడిని చూసి, ఝాన్సీ మరియు పరిసర ప్రాంతాల రైతులు, కూలీలు పెద్ద ఎత్తున ఝాన్సీ నగరానికి రావడం మొదలుపెట్టారు. వారిలో బలంగా ఉన్నవారిని ఎంచుకుని శిక్షణ ఇచ్చి, వారి చేతికి కత్తులు, ఈటెలు, రంపాలు వంటి ఆయుధాలను అందజేశారు.
దేశభక్తితో నిండిపోయి, ధర్మరక్షణ కోసం సిద్ధమైన ఈ విశాలమైన సమూహం ‘సైనికులు’గా యుద్ధానికి పూర్తిగా శిక్షణ పొందిన వారు కాదు. కానీ వారి హృదయాల్లోని కసి చాలా పెద్దది. వారు చంపడానికైనా సిద్ధమే, చావడానికైనా సిద్ధమే.
ఈ విధంగా గుప్తంగా, అంటే గెరిల్లా దాడులు చేస్తూ బ్రిటిష్ సైన్యాన్ని వేధించడం రాణి లక్ష్మీబాయి యొక్క కొంతమంది సహచరులకు నచ్చలేదు. ఇలా చేయడం వల్ల మేజర్ జనరల్ హ్యూజ్ రోజ్ మరింత రెచ్చిపోయి భారీ సైన్యంతో ఝాన్సీపై దాడి చేస్తాడని వారు భావించారు.
అలాంటి వారందరికీ రాణి లక్ష్మీబాయి నచ్చజెప్పారు—మనం ఎలా ఉన్నా, ఈ స్వార్థపూరిత బ్రిటిష్ కంపెనీ ప్రభుత్వం ఈరోజు కాకపోయినా రేపైనా మనపై పెద్ద దాడులు చేస్తూనే ఉంటుంది.
ఆ తర్వాత రాణి లక్ష్మీబాయి దాదాపు 150 మంది ముఖ్య అనుచరులతో సమావేశం ఏర్పాటు చేశారు. అక్కడ రాణి చేసిన ప్రసంగం రాబోయే కాలంలోని ప్రతి స్వాతంత్ర్య సైనికుడికి స్ఫూర్తిదాయకంగా నిలిచింది.
ఝాన్సీ రాణి ఇలా అన్నారు, " సంపూర్ణ భారతదేశాన్ని మింగేయాలన్నది వీరి కుట్ర. దీన్ని ఎదిరించడం అంత సులభం కాదని నాకు బాగా తెలుసు. కానీ బ్రిటిష్ వారి దగ్గర ఉన్న ఆయుధాలు, ఫిరంగులు మరియు లక్షలాది సైనికులకు భయపడి మనం మౌనంగా ఉంటే, వారు మనల్ని ప్రేమాభిమానాలతో చూస్తారా?
బ్రిటిష్ కంపెనీ సైన్యం ధన్సింగ్ గూర్జర్ను హత్య చేసిన విధానం, అతని సైనికులను మారణహోమం చేసిన తీరు, అలాగే సాధారణ భారతీయుల మనసుల్లో భయాన్ని నాటడం కోసం మాత్రమే వందల గ్రామాల్లో చౌరస్తాల వద్ద అనేక మందిని ఉరివేసిన దృశ్యాలను చూస్తే, ఖాళీ కల్పిత ఆశల్లో మునగడం ఎలాంటి ప్రయోజనమూ ఇవ్వదు.
వారు మన ఝాన్సీ రాజ్యాన్ని ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ స్వతంత్రంగా ఉండనివ్వరు; అంతేకాదు మన అస్తిత్వాన్నే పూర్తిగా చెరిపివేయాలని చూస్తారు. ఝాన్సీ సంస్థానం మిగలదు, నేనూ, మీలాంటి ఝాన్సీ నాయకులూ మిగలరు, అలాగే ఝాన్సీకి చెందిన ప్రముఖ పౌరులూ మిగలరు.
నాకు అందిన సమాచారం ప్రకారం, లార్డ్ డల్హౌసీ స్వయంగా ఆదేశాలు జారీ చేశాడు ఝాన్సీలోని ప్రతి ఒక్కరినీ వెతికి వెతికి చంపాలని, అలాగే ఝాన్సీలో ఒక్క వ్యాపారి, ఒక్క జమీందారు, ఒక్క పాఠశాల, ఒక్క దేవాలయం కూడా మిగలకూడదని.
చెప్పండి, ఇలాంటి బ్రిటిష్ వారికి భయపడి ఎలుకలా చావడం మంచిదా లేక వారిని ఎదిరించి పోరాడుతూ ముందుకు సాగడం మంచిదా?
పోరాడితే బతికే ఆశ కొంచెమైనా ఉంటుంది, పోరాడకపోతే సర్వనాశనం ఖచ్చితం. పోరాడుతూ మనం ఓడిపోయినా, పట్టుబడినా లేదా మరణించినా, చచ్చేలోపు బ్రిటిష్ కంపెనీ ప్రభుత్వానికి భారతీయ వీరత్వాన్ని మరియు ఐక్యతను చాటి చెప్పాలి.
ఎప్పటికైనా చావడం ఖాయం. నేను అమరురాలిని కాదు, మీరు కాదు. దేశం కోసం, ధర్మం కోసం చావడం మేలు. దాని నుంచే దేశమంతటా లక్షలాది యోధులు తయారవుతారు.
ఖచ్చితంగా తయారవుతారు! రాజకున్వర్ యాదవ్ మరియు ఆమె సోదరుడు బిహారీ లాల్ యాదవ్లను నేను స్వయంగా సిద్ధం చేశాను. ఒకవేళ మనం మరణించినా, వీరి నాయకత్వంలోని బృందం దేశమంతటా తిరిగి మన వీరగాథలను, బ్రిటిష్ వారి క్రూరత్వాన్ని ప్రజలకు వివరిస్తుంది.
బ్రిటిష్ వారు 'ముంబాదేవి' (ముంబై) నగరాన్ని బాగా అభివృద్ధి చేశారు. అక్కడి భారతీయ వ్యాపారులు వారికి సాయం చేస్తారు. అందుకే ముంబైలోని ప్రముఖ శ్రీమంతుడు 'శ్రీ జగన్నాథ శంకర్ శెఠ్' గారితో నేను సంప్రదింపుల్లో ఉన్నాను. ఆయన రహస్యంగా మనకు సాయం చేస్తున్నారు. అలాగే ముంబైలోని హవల్దార్ సయ్యద్ హుస్సేన్, నాయక్ మంగళ్ గుడరియా మరియు వటేశ్వర్ పాఠక్ ఈ ముగ్గురు ముఖ్య వ్యక్తులు కూడా రహస్యంగా పనిచేస్తున్నారు.
అలాగే కొల్హాపూర్ నుంచి చీమాసాహెబ్, సతారా నుంచి రంగో బాపూజీ గుప్తే, నర్గుండ్ బాలసాహెబ్ భావే, అహ్మద్నగర్ జిల్లాకు చెందిన భాగోజీ నాయిక్, అలాగే కోల్హాపూర్ శిబిరంలోని రాంజీ శిర్సాట్ ఇలా మనకు చెందిన ప్రత్యేక వ్యక్తులు వివిధ రీతుల్లో మనకు మద్దతు ఇస్తున్నారు. అవసరం వచ్చినప్పుడు వారు తమ తమ ప్రాంతాల్లో తిరుగుబాటును కూడా ప్రకటించేందుకు సిద్ధంగా ఉన్నారు. ఇంతటి విభిన్న ప్రాంతాలకు చెందిన సాధారణ భారతీయ పౌరులు ఈ సమయంలో ఒక్కటిగా నిలబడుతున్నారు అన్న అర్థాన్ని మీరు సరిగా గ్రహించాలి. మన భారతదేశం మరియు భారతీయ సంస్కృతి మహోన్నతమైనవి; బ్రిటిష్లు మనపై సుఖంగా పాలన సాగించేందుకు మనం ఎప్పటికీ అనుమతించము.
నేను మరణించినా మళ్లీ భారత దేశంలోనే జన్మించి బ్రిటిష్ వారితో పోరాడి విజయం సాధిస్తానని నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది."
రాణి లక్ష్మీబాయి వీర ప్రసంగానికి అక్కడున్న వారందరూ ఉత్తేజితులయ్యారు.
ఈ సమావేశానికి ముంబైకి చెందిన జగన్నాథ శంకర్ శెఠ్ మరియు సతారాకు చెందిన రంగో బాపూజీ గుప్తే రహస్య వేషధారణలో హాజరయ్యారు. ఈ ఇద్దరూ మహారాష్ట్రలో, ముఖ్యంగా ముంబైలోని పౌరుల నుంచి సేకరించిన నిధిని రాణి లక్ష్మీబాయి పాదాల వద్ద సమర్పించి, ఆ తర్వాత అక్కడి నుంచి తిరిగి వెళ్లారు.
దీని తర్వాత సరిగ్గా ఎనిమిది రోజులకు మేజర్ ఎర్స్కిన్ పదిహేను వేల సైన్యంతో ఝాన్సీపై నాలుగు వైపుల నుండి దాడి చేశాడు. ఐదు వందల ఫిరంగులు ఝాన్సీపై గుళ్ల వర్షం కురిపించాయి.
అప్పుడు రాణి లక్ష్మీబాయి నిండు దర్బారులో ప్రకటించారు, ’నా ఝాన్సీని నేను ఇవ్వను’!
(కథ కొనసాగుతుంది)
मराठी >> हिंदी >> English >> ગુજરાતી>> ಕನ್ನಡ>> বাংলা>> தமிழ்>> മലയാളം>>
Comments
Post a Comment