2 నెలల చిన్నారికి స్వైన్ ఫ్లూ, అనిరుద్ధ బాపు రక్షించారు - అమిత్ సింఘల్, ఢిల్లీ

నేను అమిత్ సింఘల్. ఢిల్లీలో నివసిస్తున్నాను. వృత్తిరీత్యా ఆర్కిటెక్ట్. బిల్డింగ్ డిజైన్ చేస్తుంటాను. పెద్ద పెద్ద కాంప్లెక్స్లు డిజైన్ చేస్తాను. 2005-2006 సంవత్సరంలో పరమపూజ్య సద్గురు శ్రీ అనిరుద్ధ బాపు గురించి మొదటిసారి మా బావగారు డా. అజయ్ రాఘవ్ ద్వారా తెలుసుకున్నాను. సద్గురు కృపతో వాళ్ల అబ్బాయి బ్లడ్ క్యాన్సర్ నుంచి ఎలా బయటపడ్డాడో అంతా తెలిసినప్పటికీ, నేను బాపు గారి మీద నమ్మకం ఉంచలేదు. కానీ నా భార్య మాత్రం బాపుని నమ్మడం మొదలుపెట్టింది. బాపు గురించి తెలిశాక బాపు ఫోటో మా ఇంటికి వచ్చింది. 10 ఏళ్లుగా మా ఇంట్లో సాయిబాబా భక్తి ఉండేది, కానీ నా మనసు మాత్రం ఆ సద్గురు తత్వాన్ని మరో రూపంలో అంగీకరించడానికి సిద్ధంగా లేదు.

ఇది 2010 నాటి మాట. 30 అక్టోబర్ 2009న నాకు పాప పుట్టింది. నాకు ఒక పెద్ద పాప ఉంది, ఈమె చిన్న పాప. 2009లో ఎక్కడ చూసినా స్వైన్ ఫ్లూ భయంకరంగా వ్యాపిస్తోంది. పిల్లలకు ఎప్పుడైనా కాస్త దగ్గు వస్తే, స్వైన్ ఫ్లూ ఏమో అని మనసులో భయం పట్టుకునేది. స్కూల్లో కూడా స్వైన్ ఫ్లూ గురించి చాలా భయంగా ఉండేది. పెద్ద పాపకు దగ్గు వస్తే, అది పూర్తిగా తగ్గిపోయిందని కన్ఫర్మ్ అయ్యేదాకా, ఆ మూడు నాలుగు రోజులు నేను పాపను తీసుకుని పక్క రూమ్లో పడుకునేవాడిని. జ్వరం తగ్గాక మళ్ళీ మేమంతా కలిసే పడుకునేవాళ్ళం. అలా రోజులు గడిచిపోతున్నాయి.

డిసెంబర్ 2009లో పెద్ద కుమార్తెకు మళ్లీ జ్వరం, దగ్గు ప్రారంభమయ్యాయి. మూడు నాలుగు రోజులు అయ్యాయి. డాక్టర్ను అడిగాను, “డాక్టర్, స్వైన్ ఫ్లూ అయితే కాదు కదా?” అని. దానికి డాక్టర్, “జ్వరం తగ్గుతోంది కదా, అంటే స్వైన్ ఫ్లూ కాదు. ఇప్పుడు అమ్మాయి బాగానే ఉంది, నార్మల్గా ఉంది” అని చెప్పారు.

నాలుగు రోజులు వేచి చూసి, మళ్లీ ఆమెను నా చిన్న కుమార్తెతో కలిసి ఒకే చోట పడుకోబెట్టడం ప్రారంభించాను. అయితే మనసులో మాత్రం ఒక్కసారి స్వైన్ ఫ్లూ పరీక్ష చేయించుకోవాలనే కోరిక ఉండేది. ఎందుకంటే మన పిల్లలంటే అందరికీ ఎంతో ప్రేమ, వారికి ఏమీ కాకూడదనే కోరికే ఉంటుంది కదా!

అందుకే అమ్మాయికి జ్వరం తగ్గిపోయినప్పటికీ, కేవలం జిజ్ఞాసతో స్వైన్ ఫ్లూ పరీక్ష చేయించాను. సాయంత్రం ఐదు గంటలకు రిపోర్ట్ వచ్చింది. అందులో స్వైన్ ఫ్లూ ‘పాజిటివ్’ అని ఉంది!

స్వైన్ ఫ్లూ ‘పాజిటివ్’ అని చూడగానే నా చేతులు, కాళ్లు చల్లబడిపోయాయి. ఇప్పుడు ఏం చేయాలి? వెంటనే పెద్ద పాపను తీసుకుని డాక్టర్ దగ్గరికి పరుగెత్తాము. డాక్టర్ రిపోర్ట్ చూసి ‘టామీ ఫ్లూ’ మందులు రాసిచ్చారు. డాక్టర్, "ఇంకా ఎవరెవరు పేషెంట్ కాంటాక్ట్లో ఉన్నారు?" అని అడిగారు. నేను, నా భార్య, మావయ్య, నా 2 నెలల చిన్న పాప కాంటాక్ట్లో ఉన్నామని చెప్పాము.

అది విని డాక్టర్ నాకు, నా భార్యకు, మావయ్యకు కూడా టామీ ఫ్లూ గోళీ రాసిచ్చారు. చిన్న పాప గురించి అడిగితే, డాక్టర్ ఇలా చెప్పారు, "ఏడాది లోపు వయసున్న చిన్నారికి ఈ మందు ఇవ్వడం మెడికల్గా అస్సలు సాధ్యం కాదు." ఏడుస్తూ డాక్టర్ను బతిమిలాడాను, "డాక్టర్, చిన్న పాపకు కూడా మందు ఇవ్వండి; ఇప్పుడు ఆ చిన్నారి పరిస్థితి ఏంటి?" అని. అప్పుడు డాక్టర్, "పాపని ఇప్పుడు ఒక దేవుడు మాత్రమే కాపాడగలడు. ఆయనకే మొక్కుకోండి. నేను పాపకు మందు రాసివ్వలేను" అని చెప్పారు.

పెద్ద పాప పరిస్థితి దిగజారుతుండటంతో తనను తీసుకుని మందులు తేవడానికి హాస్పిటల్కి వెళ్ళాను. ఢిల్లీ అంతా తిరిగాను, కానీ ఎక్కడా టామీ ఫ్లూ గోళీ దొరకలేదు. చివరకి సాయంత్రం 6.00 గంటలకు అపోలో హాస్పిటల్కి వెళ్ళాను. అపోలో హాస్పిటల్లో కెమిస్ట్ దగ్గర మందులు ఉన్నాయి, కానీ మూడే బాటిల్స్ ఉన్నాయి మరియు "అవి హాస్పిటల్లో ఉన్న పేషెంట్స్ కోసం మాత్రమే" అని చెప్పి మందులు ఇవ్వడానికి అతను నిరాకరించాడు. మా పాపకు మందు చాలా అవసరమని ఎంతో బతిమిలాడాను, కానీ ఆ మందులు హాస్పిటల్ కోసమే కాబట్టి అతను మందులు ఇవ్వలేదు. షాక్లో బయటికి వచ్చి చూస్తే పాప నోటి నుంచి, చెవుల నుంచి నీరు కారడం మొదలైంది. జ్వరం 106 డిగ్రీలకు చేరుకుంది! భార్య కారులో కూర్చుని ఏడుస్తోంది. "మీరు మందులు ఎందుకు తేలేదు? ఇవ్వకపోతే లాక్కొని రండి" అంది. కానీ నేను ఆ కెమిస్ట్ దగ్గర నుంచి మందులు ఎలా లాక్కొని వస్తాను?

ఇప్పుడు మా చేతుల్లో ఉన్న మానవ ప్రయత్నాలన్నీ ఐపోయాయి. ఇక నిస్సహాయంగా ఏం జరుగుతుందో చూడటం తప్ప మా చేతుల్లో ఏమీ లేదు. అప్పుడు నా భార్య మొదటిసారి నాతో అంది "ఇప్పుడైనా సద్గురును నమ్మండి. ఒక్కసారి బాపుకి చెప్పుకోండి, చేతులెత్తి నిజమైన మనసుతో బాపును ధ్యానించి అడగండి." నా కళ్ల ముందే పాప ప్రాణాలు నెమ్మదిగా పోతుండటం చూసి, నేను మొదటిసారి మనస్ఫూర్తిగా బాపుతో ఇలా అన్నాను, "బాపు, ఇక మీరే ఈ పాపని కాపాడాలి." నేను మనసులో బాపుతో ఇలా అన్నానో లేదో, వెంటనే మొబైల్ రింగ్ అయ్యింది. ఏ డాక్టర్ దగ్గరైతే పాపకు చూపించానో, అదే డాక్టర్ ఫోన్ చేశారు. "పాపకు మందు ఇచ్చారా?" అని అడిగారు. "లేదు డాక్టర్; ఢిల్లీ అంతా వెతికి అలిసిపోయాను, కానీ ఎక్కడా మందులు దొరకట్లేదు" అన్నాను. "ఇప్పుడు మీరు ఎక్కడున్నారు?" అని డాక్టర్ అడిగారు. నేను ఇప్పుడు అపోలో హాస్పిటల్ బయట ఉన్నాను అని చెప్పాను. దానికి డాక్టర్, "మీరు వెనక్కి వెళ్ళండి. మీ పేరు చెప్పండి, ఆ కెమిస్ట్ మీ కోసం మందులు ఉంచాడు" అని చెప్పారు.

ఇది విని నాకు నమ్మశక్యం కాలేదు. రెండు నిమిషాల క్రితమే అంత బతిమిలాడినా, కాళ్ళావేళ్ళా పడినా మందులు ఇవ్వని కెమిస్ట్, నన్ను బయటికి గెంటేసిన వాడి దగ్గరికి ఇప్పుడు మళ్ళీ ఎందుకు వెళ్ళాలి? కానీ ఆ డాక్టర్ చెప్పారు కదా అని, ఒక ఆశతో మళ్ళీ ఆ కెమిస్ట్ దగ్గరికి వెళ్ళాను. ....ఇక మీకేం చెప్పాలి, రెండు నిమిషాల క్రితం మందు ఇవ్వడానికి ఏమాత్రం ఒప్పుకోని కెమిస్ట్ దగ్గరికి వెళ్లి నేను "నాకు టామీ ఫ్లూ గోళీ కావాలి" అనగానే, అతను నా పేరు అడిగాడు.... నేను పేరు చెప్పగానే, ఐదు నిమిషాల క్రితం మందులు ఇవ్వనన్న ఆ మనిషే స్వయంగా నాకు టామీ ఫ్లూ మందు బాటిల్ తీసి ఇచ్చాడు! ఆ బాటిల్ చేతికి వచ్చాక కూడా నేను నమ్మలేకపోయాను. నా భార్య చెప్పిన మాట విని మనసులో బాపుకి ప్రార్థించడం ఏంటి, సరిగ్గా అప్పుడే ఆ డాక్టర్ ఫోన్ రావడం ఏంటి, ఐదు నిమిషాల క్రితం 'మందులు ఇవ్వను' అన్న కెమిస్ట్ మందు బాటిల్ నా చేతిలో పెట్టడం ఏంటి! ఇదంతా నా పాలిట ఒక అంతుచిక్కని వింతలా అనిపించింది....

నేను బయటకు వచ్చి పాపకు మందు ఇచ్చాను. పది నిమిషాల్లో మందు వల్ల గుణం కనిపించడం మొదలైంది. పాప ఆరోగ్యంలో మార్పు కనిపించింది. చెవి, ముక్కు నుంచి వస్తున్న నీరు ఆగిపోయింది. జ్వరం కూడా మెల్లమెల్లగా తగ్గసాగింది. మేము తిరిగి ఇంటికి బయలుదేరాము. ఇప్పుడు మనసు కాస్త శాంతించడంతో, గడచిన పదిహేను నిమిషాల్లో జరిగిన సంఘటనల గురించి ఆలోచిస్తుంటే అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, ఆ డాక్టర్ నాకు ఎలా ఫోన్ చేశారు? నేనైతే ఆ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళడం అదే మొదటిసారి. ఆ డాక్టర్ దగ్గర నా నంబర్ కూడా లేదు, మరి ఆయన నాకు ఎలా ఫోన్ చేశారు? ఇదే విషయం బుర్రలో తిరుగుతోంది, కానీ మొబైల్ తీసి అందులో ఆ నంబర్ ఎవరిది, ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందని చూడాలన్న ఆలోచనే రాలేదు. ఎందుకంటే ఇంటికి వెళ్లాలన్న కంగారులో ఉన్నాను. మొబైల్లో అయితే అన్ని కాల్స్ రిజిస్టర్ అవుతాయి కదా. ఇంట్లో వదిలేసి వచ్చిన చిన్న పాపను చూడాలన్న తొందరలో ఉన్నాను.

ఇంటికి చేరుకున్నాక చూస్తే, చిన్న పాప ఆడుకుంటూ ఏ ఇబ్బందీ లేకుండా ఉంది. పెద్ద పాపకు టెస్ట్ చేయించినప్పుడు, నేను నాది మరియు నా భార్య టెస్ట్ కూడా చేయించాను. రాత్రి 8 గంటలకు రిపోర్ట్స్ వచ్చాయి, భార్యకు కూడా ‘స్వైన్ ఫ్లూ పాజిటివ్’! ఇప్పుడు అంతా చేయిజారిపోతోందేమో అనిపించింది ఎందుకంటే 2 నెలల చిన్న పాప తల్లి పాలు తాగుతోంది, మరి ‘స్వైన్ ఫ్లూ పాజిటివ్’ వచ్చిన తల్లి పాలు తాగిన పాపకు కచ్చితంగా స్వైన్ ఫ్లూ పాజిటివ్ వచ్చే ఉంటుంది. ఇప్పుడు ఏం చేయాలి? దారేమీ తోచలేదు.

నా భార్య రెండోసారి మళ్ళీ నాతో మీరు ముంబైలోని పూజ్య సమీర్దాదాకి ఫోన్ చేయండి అంది. అప్పుడు మొదటిసారి ఉత్తరాఖండ్లోని రూర్కీలో ఉన్న డా. అజయ్ రాఘవ్ ద్వారా సమీర్దాదా నంబర్ తీసుకున్నాను. దాదాకి ఫోన్ చేసి - "దాదా, ఏం చేయాలి? చిన్న పాపకి మందు లేదు, పైగా స్వైన్ ఫ్లూ వచ్చే ప్రమాదం ఎక్కువగా ఉంది" అని చెప్పాను. అరగంటలో చెప్తానని దాదా అన్నారు. రాత్రి 10 గంటలయింది; 10.30కి మళ్ళీ దాదాకి ఫోన్ చేశాను. దానికి దాదా, "పాపని ఒళ్లో కూర్చోబెట్టుకుని తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ ఎడతెగకుండా హనుమాన్ చాలీసా పఠనం చేయండి" అని చెప్పారు. ఇక్కడ భార్యకేమో స్వైన్ ఫ్లూ ఉంది, పెద్ద పాపను కూడా చూసుకోవాలి. ఇంట్లో మేం నలుగురమే ఉన్నాం, ఇప్పుడు చిన్న పాపను ఒళ్లో పెట్టుకుని హనుమాన్ చాలీసా పఠనం ఎలా చేయాలి?

అప్పుడు పిల్లల మావయ్య డా. అజయ్ రాఘవ్ని ఢిల్లీకి పిలిపించాము. డా. అజయ్ రాఘవ్, ఆయన భార్య సవితా రాఘవ్ రాత్రి 10.30కి రూర్కీ నుండి బయలుదేరి అర్ధరాత్రి 2.00 గంటలకు ఢిల్లీ చేరుకున్నారు. 2.00 గంటలకు చిన్న పాపను వాళ్లకి అప్పగించాం. వాళ్లు పాపను తమ బసకు తీసుకెళ్లారు. వాళ్లు కూడా హనుమాన్ చాలీసా పఠనం మొదలుపెట్టారు. తెల్లవారుజామున 3.00 గంటలకు వాళ్ల నుంచి ఫోన్ వచ్చింది, పాపకు జ్వరం పెరుగుతోందని. అప్పటిదాకా బాగానే ఉన్న చిన్న పాపలో కూడా స్వైన్ ఫ్లూ లక్షణాలు కనిపించడం మొదలయ్యాయి. ముక్కు, నోట్లోంచి నీరు రావడం మొదలై జ్వరం పెరిగింది. దాదాతో మాట్లాడితే, హనుమాన్ చాలీసా ఎడతెగకుండా పఠిస్తూనే ఉండమని చెప్పారు. చుట్టాలందరికీ కూడా "పాప కోసం హనుమాన్ చాలీసా పఠనం చేయండి" అని చెప్పాము.

ఆ విధంగా హనుమాన్ చాలీసాను నిరంతరంగా పఠించడం మొదలుపెట్టాము. డా. రాఘవ్, ఆయన భార్య చిన్న పాపను ఒళ్లో పెట్టుకుని పఠిస్తున్నారు, మేమేమో పెద్ద పాపను తీసుకుని హనుమాన్ చాలీసా పఠనం చేస్తున్నాము.

తొమ్మిది గంటలకల్లా ఎలాంటి మందులు లేకుండానే చిన్న పాప జ్వరం తగ్గడం మొదలైంది, చివరికి జ్వరం పూర్తిగా తగ్గిపోయింది! ఇది ఏ మెడికల్ సైన్స్కూ అందని విషయం.

ఐదు రోజుల టామీ ఫ్లూ కోర్సు ఉండేది. ఐదు రోజుల తర్వాత మళ్ళీ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడు డాక్టర్ ముందుగా చిన్న పాప గురించి అడిగారు. డాక్టర్, "మీ చిన్న పాప ఎలా ఉంది?" అని అడిగారు. "డాక్టర్, తను ఇప్పుడు చాలా బాగుంది. తనకిప్పుడు ఏమీ కాలేదు" అని చెప్పాను. అప్పుడు డాక్టర్ కూడా ఇది ఏదో దైవికమైన అద్భుతమే అని అన్నారు. ఆయన అన్నారు, "మా మెడికల్ సైన్స్లో దీనికి సమాధానమే లేదు. 2 నెలల పసిపాప స్వైన్ ఫ్లూ వచ్చిన తల్లి దగ్గర బ్రెస్ట్ ఫీడింగ్ తీసుకుంది; స్వైన్ ఫ్లూ ఉన్న తన అక్కతో కలిసి ఉంది; ఆ పాప ప్రాణాలతో క్షేమంగా ఉందంటే, ఇది మెడికల్గా అసాధ్యం."

ఆ సద్గురు తత్వం గురించి మాకు కలిగిన మొట్టమొదటి పెద్ద అనుభవం ఇదే. జీవితంలో ఇలాంటి అనుభవాలు ఎన్ని ఎదురయ్యాయో, ఇన్ని అద్భుతాలు జరిగాక ఇక నేను బాపుని నమ్మడం మొదలుపెట్టాను. కానీ ‘నేను బాపును నమ్ముతాను’ అని బహిరంగంగా చెప్పడానికి ఇంకా సిగ్గుపడేవాడిని. నా భార్య అడిగేది, "ఇప్పుడైనా బాపుని నమ్ముతున్నారా? ఇప్పుడైనా పూజ చేస్తారా?" అని. కానీ అప్పుడు నేను దాక్కుని బాపు ఆరాధన చేసేవాడిని. గాయత్రీ మంత్రం చదవడం మొదలుపెట్టాను. అయితే ఎదురుగా ఎవరైనా బాపు గురించి చెప్తే, ఇంకా బాపును నమ్మడానికి నిరాకరించేవాడిని, కానీ మనసులో మాత్రం 'అవును, ఈయనే నా పాలిట సద్గురువు' అనే గట్టి నమ్మకం ఉండిపోయింది!

ఇక మార్చి 2010లో జరిగిన విషయం. స్వైన్ ఫ్లూ నుండి బయటపడిన చిన్న పాపకు ఒకరోజు అకస్మాత్తుగా ఫిట్స్ వచ్చింది. ఎపిలెప్సీ అటాక్ వచ్చింది. ఆ ఫిట్స్ అటాక్లో పాప ఒళ్లంతా విపరీతంగా జలదరింపు లాంటి వణుకు వస్తోంది. అది ‘ఫిట్స్’ అంటే నమ్మబుద్ధి కాలేదు. మనసు అంగీకరించడానికి సిద్ధంగా లేదు. బహుశా పాప భయపడి ఉంటుందని లేదా ఏదైనా గాలి, ధూళి ప్రభావం ఏమో అనిపించింది. తనను తీసుకుని రెండు మూడు గుడులకు వెళ్లాం, కానీ ఎలాంటి ఫలితం లేదు. చివరికి మూడో రోజు తనని తీసుకుని డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాము.

డాక్టర్, "ఇది ఫిట్స్. పాపకు మూర్ఛ వ్యాధి అటాక్స్ వస్తున్నాయి" అని చెప్పారు. మూర్ఛ వ్యాధి అని వినగానే నా ప్రాణాలు పోయినంత పనైంది. డాక్టర్ మందులు మొదలుపెట్టారు, ఆ మందుల వల్ల వచ్చే సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ గురించి కూడా చెప్పారు, కానీ మందులు వాడటం తప్ప వేరే ప్రత్యామ్నాయం లేదు. మందులు మొదలుపెట్టాము. 10 రోజులు పాపని హాస్పిటల్లో ఉంచాము, కానీ ఫిట్స్ రావడం ఏమాత్రం ఆగలేదు. పాపకు ఫిట్స్ వస్తూనే ఉన్నాయి. మెల్లగా ఫిట్స్ చూడటం మాకు అలవాటుగా మారిపోయింది!

2 నెలలు మందులు వాడాము. ఫిట్స్ వస్తూనే ఉన్నాయి. రోజుకు ఐదు సార్లు ఫిట్స్ వచ్చేవి. ఐదు నుంచి ఆరుకి; ఆరు నుంచి ఏడుకు ఇలా ఫిట్స్ సంఖ్య పెరుగుతూనే పోయింది. మూడు నెలల తర్వాత అంటే ఏప్రిల్ 2010లో ఒకరి సలహా మేరకు మేము భారతదేశంలో ఈ వ్యాధికి సంబంధించి అతిపెద్ద డాక్టర్ అయిన డాక్టర్ సబర్వాల్ దగ్గరికి వెళ్ళాము. డా. సబర్వాల్ చెక్ చేసి, "మూడు రోజుల తర్వాత పాపకు బ్రెయిన్ మ్యాపింగ్ చేద్దాం. ఈఈజీ (EEG) తీద్దాం. నాకు ఏదో అనుమానం కలుగుతోంది" అని చెప్పారు.

మూడు రోజుల తర్వాత ఉదయం 7 గంటలకు పాపను తీసుకుని డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాము. ఉదయం 7.00 గంటలకు బ్రెయిన్ ఈఈజీ చేశాక, ఉదయం 8.00 గంటలకు డాక్టర్ టేబుల్ మీదకు రిపోర్ట్ వచ్చింది. ఉదయం 8.00 గంటలకు నేను, నా భార్య చిన్న పాపను తీసుకుని డాక్టర్ క్యాబిన్లోకి వెళ్ళాము. డాక్టర్ రిపోర్ట్ చదివి ఇలా అన్నారు, "మీకు చాలా సాధారణ భాషలో చెప్తాను, మీ పాపకు ‘కార్టోజెనిక్ ఇన్ఫాంటైల్ స్పాస్మ్’ అనే సమస్య ఉంది. ఈ సమస్యలో మీ పాప నయం కావడానికి కేవలం 10% అవకాశం మాత్రమే ఉంది (అంటే 90% నయం కాదు). ఈ పాప ఎప్పటికీ కూర్చోలేదు, నడవలేదు, కనీసం మాట్లాడలేదు."

డాక్టర్ చెప్పిన ఒక్కో మాట వింటూ మేము మరింత నిస్సహాయులవుతున్నాము. నేను, నా భార్య అక్కడే వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాము. డాక్టర్ అన్నారు, "ఏడవకండి! నేను ఉన్నది ఉన్నట్లుగానే స్పష్టంగా చెప్తున్నాను. ఇప్పుడు ఈ వ్యాధిని కంట్రోల్ చేయడానికి మెడికల్ సైన్స్లో ఒకే ఒక గోళీ ఉంది, దాన్ని మేం ‘స్టిరాయిడ్’ అంటాం. దీని కోసం వేరే ఏ మందూ నా దగ్గర లేదు." డాక్టర్ ఆ గోళీ రాసిచ్చారు. కానీ డాక్టర్ ఒక మాట చెప్పారు, "ఒక్కసారి స్టిరాయిడ్స్ ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాక పాపను మీరు ముట్టుకోవద్దు కూడా, ఎందుకంటే స్టిరాయిడ్స్ శరీరాన్ని ఎంత బలహీనంగా, సున్నితంగా మార్చేస్తాయంటే తన బుగ్గలు బాగా ఉబ్బిపోవచ్చు, కళ్ళు బయటకు రావచ్చు. మీరు చెయ్యి పట్టి లాగితే చెయ్యి ఊడి వచ్చేయొచ్చు. వేలు విరిగి రావచ్చు, కానీ నా దగ్గర ఈ మందు తప్ప వేరే మందు లేదు. మీరు ఈ మందు ఇచ్చి తీరాల్సిందే."

డాక్టర్కు మళ్ళీ దండం పెట్టి అడిగాను, "డాక్టర్, మీరు సరిగ్గానే చెక్ చేశారు కదా?" అని. డాక్టర్, "పేపర్స్ మీ కళ్ల ముందే ఉన్నాయి కదా" అన్నారు. పేపర్స్ తీసుకుని డాక్టర్ దగ్గరి నుంచి బయటకు వచ్చాము. భార్య బోరుబోరున ఏడుస్తోంది. అంతా మా చేజారిపోతున్నట్లు అనిపిస్తోంది. డాక్టర్ ముందు చెప్పిన మాటలు, ‘మీ పాప నడవలేదు, జీవితాంతం వికలాంగురాలిగా మిగిలిపోయింది’ అని. అప్పుడు నా భార్య అంది, "మీరు సుచిత్దాదాతో మాట్లాడండి. ఇప్పుడు మనకు బాపు మాత్రమే ఆధారం." దాదా క్లినిక్లో ఉండే డా. లినమ్తో ఉదయం 11.00 గంటలకు మాట్లాడటం జరిగింది. ఆమె పాప పేపర్స్ ఫ్యాక్స్ చేయమన్నారు. డా. లినమ్కి పేపర్స్ ఫ్యాక్స్ చేశాము. ఆమె దాదాకి చూపించి చెప్తానని మధ్యాహ్నం మళ్ళీ ఫోన్ చేయమన్నారు. మధ్యాహ్నం 1.30 గంటలకు డా. లినమ్తో మాట్లాడాను. డా. లినమ్ ఇలా చెప్పారు, "దాదా పాపకు కొత్త ట్రీట్మెంట్ స్టార్ట్ చేయమన్నారు. పాపకు స్టిరాయిడ్ ట్రీట్మెంట్ ఇవ్వడానికి దాదా ఎలాంటి అభ్యంతరం చెప్పలేదు; మీరు స్టిరాయిడ్ ఇవ్వండి."

ఈ మధ్యలో మా రెగ్యులర్ పిల్లల డాక్టర్, ఫ్యామిలీ డాక్టర్ల సలహాలు కూడా తీసుకుంటూనే ఉన్నాం. అందరూ చెప్పారు, "స్టిరాయిడ్స్ ఇవ్వకండి. నాలుగు నెలల పాపకు మీరు స్టిరాయిడ్ ఇస్తే పాపకు శాశ్వతంగా అంగవైకల్యం రావడం ఖాయం; కానీ ఇవ్వకపోతే కనీసం వైకల్యం రాకుండా ఉండే అవకాశం కొద్దిగానైనా ఉంటుంది. ఒక్కసారి స్టిరాయిడ్ ఇస్తే మాత్రం ఇక జలుబు, దగ్గు, జ్వరానికి ఏ మందులూ పనిచేయవు." ఇదంతా విన్నాక స్టిరాయిడ్స్ ఇవ్వడానికి నా మనసొప్పలేదు. దాదా చెప్పినప్పటికీ స్టిరాయిడ్ ఇవ్వలేదు. రోజంతా పాపను తీసుకుని తిరుగుతూనే ఉన్నాను. ఎవరెవరి డాక్టర్లను కలిశానో, వాళ్లంతా చెప్పింది ఒకటే, "స్టిరాయిడ్స్ ఇవ్వకండి. భవిష్యత్తులో ఈ పాపకు జ్వరం వస్తే, దగ్గు వస్తే ఏం చేస్తారు?"

ఆ కఠినమైన, కానీ వారి దృష్టిలో ప్రాక్టికల్గా ఉన్న మాటలు వింటే నెత్తిన పిడుగు పడినట్లు అనిపించింది. బుర్రలో అవే ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి. పాపకు స్టిరాయిడ్ ఇవ్వలేదు. కానీ పాపకు రోజుకు వచ్చే ఆ 10 ఫిట్స్ ఇప్పుడు పెరిగిపోతున్నాయి. మరుసటి రోజుకి అవి 70కి చేరుకున్నాయి. పిల్లలకు ఒకసారి ఫిట్స్ వస్తే, మన శరీరం 24 గంటల్లో చేసే పనిని ఒక సెకను ఫిట్స్లో శరీరం చేస్తుందని అంటారు; అలాంటి ఫిట్స్ ఆ నాలుగు నెలల పసిపాపకు రోజుకు 70 రావడం మొదలైంది, అవి పెరిగి 100కు చేరుకున్నాయి. మూడో రోజుకైతే ఏకంగా 250కి చేరుకున్నాయి. ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?

అప్పుడు నా భార్య మళ్ళీ అంది, "ఒక్కసారి దాదా మీద నమ్మకం ఉంచండి, పాపకు మందు ఇవ్వండి." పాప పరిస్థితి ఎలా తయారైందంటే తను ఎప్పుడూ వణుకుతూనే ఉండేది. వణుకుతున్నప్పుడు తన కళ్ళలోంచి నీళ్లు కారేవి, ఆ తర్వాత అలిసిపోయి నిద్రపోయేది. పాపను చూస్తే కళ్ళ వెంబడి నీళ్లు సుడులు తిరిగేవి.

నాలుగో రోజు భార్య ఖరాఖండిగా చెప్పింది, దాదా ఓకే చేసిన ఆ మందును పాపకు ఇవ్వండి, లేదంటే నేను వెళ్లిపోతాను అని. దాంతో దాదా మీద నమ్మకంతో పాపకు స్టిరాయిడ్ ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాను. కానీ ఐదో రోజుకు ఫిట్స్ 300కు చేరుకున్నాయి. స్టిరాయిడ్ అలాగే కంటిన్యూ చేశాము. ఆరో రోజు 300 నుంచి 350కి ఫిట్స్ పెరిగాయి. ఇక తట్టుకోలేక ఆరో రోజు ముంబైలోని దాదా క్లినిక్కి ఫోన్ చేశాను. రాత్రి 10.00 గంటలకు డా. లినమ్ సహాయంతో దాదాతో మాట్లాడాను. దాదా అన్నారు, "ఏమీ ఆందోళన చెందకండి, మీరు పాప ట్రీట్మెంట్ కంటిన్యూ చేయండి. ఏం జరుగుతోందో జరగనివ్వండి. దేవుడి మీద నమ్మకం ఉంచండి, పాప స్టిరాయిడ్ గోళీలు కొనసాగించండి." దాదా మాటలతో కాస్త టెన్షన్ తగ్గింది.

పాపకు వచ్చే ఫిట్స్ను నమోదు చేసి ఉంచమని డాక్టర్లు మాకు చెప్పారు. అందుకే ‘ఒక రోజులో పాపకు ఎన్నిసార్లు ఫిట్స్ వస్తున్నాయి? ఎంతసేపు వస్తున్నాయి’ అని మేం ఒక డైరీలో రాసిపెట్టుకునే వాళ్లం. పాప పక్కనే ఆ డైరీ ఉండేది. నాకు నా భార్యను అడిగే ధైర్యం ఉండేది కాదు ఈరోజు పాపకు ఎన్నిసార్లు ఫిట్స్ వచ్చాయని, అలాగే రోజులో ఎన్నిసార్లు ఫిట్స్ వచ్చాయో నాకు చెప్పే ధైర్యం తనకు కూడా ఉండేది కాదు. ఆఫీస్ నుంచి వచ్చాక డైరీ తెరిచి చూసేవాడిని రోజులో ఎన్ని ఫిట్స్ వచ్చాయో అని. పాపను చూస్తే ఏడుపే వచ్చేది. డైరీ మూసేసి పెట్టేవాడిని.

ఆరో రోజు రాత్రి దాదాతో మాట్లాడాక, ఏడో రోజు సాయంత్రం ఆఫీస్ నుంచి ఇంటికి వచ్చాను.... రోజూలాగే డైరీ తెరిచాను.... డైరీలో ఒక్క ఫిట్ నమోదు కూడా లేదు. భార్య రాయడం మర్చిపోయిందేమో అనుకున్నాను. కానీ భార్యను అడిగే ధైర్యం చాలలేదు. మనసులో రకరకాల భావాలున్నాయి, అసలు నిజం తెలుసుకునే గుండెబలం లేదు, నిజంగానే పాపకు ఈరోజు ఒక్క ఫిట్ కూడా రాలేదా లేక భార్య రాయడం మర్చిపోయిందా?

బయటకు వచ్చాను; భార్య బయటే కూర్చుని ఉంది. పాపకు ఈరోజు ఫిట్స్ వచ్చాయా అని అడుగుదామని మనసులో అనుకున్నాను. కానీ అడగలేకపోయాను. మరుసటి రోజు మళ్ళీ ఆఫీస్కి వెళ్ళాను. రాత్రి ఆఫీస్ నుంచి వచ్చాక రోజూలాగే డైరీ తెరిచాను. మళ్ళీ డైరీలో ఒక్క ఎంట్రీ కూడా లేదు. ఇది ఎలా సాధ్యం? ఇలా జరగడానికి వీల్లేదే.... బహుశా తను రాయడం మర్చిపోతూ ఉండొచ్చు. భార్య మీద విపరీతమైన కోపం వచ్చింది. బయటికి వచ్చి అడిగాను, "నువ్వు 2 రోజుల నుంచి పాప ఫిట్స్ ఎందుకు రాయట్లేదు? డాక్టర్ దాన్ని బట్టే కదా తదుపరి ట్రీట్మెంట్ చేసేది." దానికి నా భార్య, "2 రోజుల నుంచి పాపకు అసలు ఫిట్సే రానప్పుడు నేనేం రాయాలి?" అంది.

నేను గాల్లో తేలిపోయాను.... అప్పుడు మొదటిసారిగా సద్గురువుకు తన భక్తుల మీద ఎంత ప్రేమ ఉంటుందో, సద్గురువుల మాటల్లో ఎంత బలం ఉంటుందో అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాను! ఒక నెల పాటు నా కూతురి ట్రీట్మెంట్ నడిచింది. ఈ నెల రోజుల్లో తనకి జ్వరం రాలేదు, దగ్గు రాలేదు; ఒళ్లో తీసుకున్నప్పుడు చెయ్యి ఊడిపోలేదు; తన బుగ్గలు ఉబ్బి బయటకు రాలేదు, కన్ను బయటకు రాలేదు! ఇది కేవలం ఆ 'సద్గురువు' మాత్రమే చేయగలరు. ఆయన చెప్పిన భరోసా మాటలే పాపను రక్షించాయి.

ఆ తర్వాత ఒక నెల గడిచాక పాపను డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లాము. డాక్టర్ పాపను చెక్ చేసి చెప్పారు, "నా జీవితంలో ఇదే మొదటి కేస్, బహుశా భారతదేశంలో కూడా ఇదే మొదటి కేస్ అయ్యుంటుంది, స్వైన్ ఫ్లూ బారిన పడిన పసిపాప ఈరోజు పూర్తిగా కోలుకుని నా ముందు కూర్చుని ఉంది." పాప ఇప్పుడు నెమ్మదిగా ఎదుగుతోంది. చిన్నప్పుడే ఇంత భయంకరంగా ఫిట్స్ వచ్చి పోవడం వల్ల పాప ఎదుగుదల చాలా నెమ్మదిగా సాగుతోంది. పాపకు 9 నెలలు నిండాయి, కానీ ఇంకా కూర్చోలేకపోతోంది, ఇంకా పళ్ళు కూడా రాలేదు!

డిసెంబర్ 2010లో పాపను మొదటిసారిగా దాదాకి చూపించడానికి, ఆయన ఆశీర్వాదం తీసుకోవడానికి ముంబైకి తీసుకొచ్చాము. ఉదయం 11 గంటల ప్రాంతంలో దాదాకి చూపించాము. "దాదా, పాపకు ఇంకా పళ్ళు రాలేదు" అని దాదాతో చెప్పాను. దాదా - "డోంట్ వర్రీ. దేవుడి మీద నమ్మకం ఉంచండి, తను అన్నీ చేయగలుగుతుంది! పాప గురించి మీరేమీ చింతించకండి, తను సద్గురు బాపుగారి కృపాఛత్రం కింద భద్రంగా ఉంది" అని చెప్పారు. దాదా మాటల మీద నమ్మకంతో బయలుదేరాము. మధ్యాహ్నం 1.00 గంటకు ఎయిర్పోర్టుకు చేరుకున్నాము. మధ్యాహ్నం 3.00 గంటలకు ఫ్లైట్ ఉంది. అక్కడ సాండ్విచ్ తింటున్నాము. సాండ్విచ్ తింటూ పెద్ద పాప, "పాపా, చెల్లికి కూడా కొంచెం సాండ్విచ్ పెట్టండి" అంది. అప్పుడు నేను చిన్న సాండ్విచ్ ముక్క పాపకు తినిపించాను. అప్పుడు నా వేలికి ఏదో గుచ్చుకుంది. సాండ్విచ్ పేపర్కి ఉండే స్టాపిల్ పిన్ ఏమైనా పొరపాటున పాప నోట్లో పెట్టేశానేమో అనుకుని, దాన్ని తీయడానికి నేను నోట్లో వేలు పెట్టాను కానీ పిన్ లేదు. మరెందుకు గుచ్చుకుందా అని చూస్తే పాప పై చిగుళ్ళకు, కింది చిగుళ్ళకు మధ్యలో తెల్లటి లైన్ మెరుస్తోంది.... పళ్ళది!

ఇక్కడ కూడా మొదట చూసినప్పుడు నా కళ్ళను నేనే నమ్మలేకపోయాను, కానీ తీరిగ్గా గమనిస్తే నిజంగానే.... అవి పళ్ళే! అంటే ఇది ఆ సద్గురు తత్వం యొక్క అకారణ కరుణకు పరాకాష్ట. ఉదయం 11.00 గంటలకు మేము దాదాను కలిసి "దాదా, పాపకు 9 నెలలైనా ఇంకా పళ్ళు రాలేదు" అని మొరపెట్టుకుంటే, ఆ తర్వాత రెండు గంటల్లోనే పాపకు పైన, కింద రెండేసి పళ్ళు రావడం మా కళ్ళెదుటే కనిపిస్తోంది.

నేను ఒక్కసారిగా అరిచాను. భార్య "ఏమైంది?" అని అడిగింది. "చూడు, పాపకు పళ్ళు వచ్చాయి" అన్నాను. "ఏం మాట్లాడుతున్నారు మీరు, మీకు భ్రమ కలుగుతోంది!" అంది తను. ఆ తర్వాత ఆమె స్వయంగా చెక్ చేసుకుంటే నిజంగానే పాపకు పైన, కింద పళ్ళు వస్తున్నాయి! నేను, నా పెద్ద పాప, భార్య ముగ్గురం అక్కడే నేల మీద కూర్చుని మనసులో దాదాకి, "దాదా, ఇదంతా బాపు గారి కృపే" అన్నాము. ఇంటికి వచ్చాము. చాలా సంతోషంగా ఉన్నాము. కానీ నా బాపుగారి అకారణ కరుణ ఇక్కడితో ఆగిపోలేదు. ఇంకా చూడండి - ఇప్పుడు పాపకు 15 నెలలు. మార్చి 2011 నాటి మాట. పళ్ళు వచ్చాయి, కానీ ఇంకా వేరే పనులేవీ చేయలేకపోతోంది. మళ్ళీ ముంబై వచ్చాము. మళ్ళీ దాదాకి చూపించాము. దాదాతో, "దాదా, పాపకిప్పుడు ఏడాదిన్నర దాటింది, కానీ ఇంకా కూర్చోలేకపోతోంది, నడవలేకపోతోంది. దాదా, తను ఎప్పుడు నడుస్తుంది? ఇలాగైతే తను చాలా వెనుకబడిపోతుంది కదా?" అని అడిగాము.

దాదా మళ్ళీ అదే చెప్పారు, "'ఆయన' మీద నమ్మకం ఉంచండి. ఈ పాపకు అంతా మంచే జరుగుతుంది. పాప గురించి మీరు నిశ్చింతగా ఉండండి." దాదా ఆశీర్వాదం తీసుకుని మళ్ళీ ఢిల్లీకి వచ్చాము. ఢిల్లీకి వచ్చాక నేను, నా భార్య బయట హాల్లో కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నాము. ఇద్దరు ఆడపిల్లలూ లోపల పడుకున్నారు. ఉన్నట్లుండి పెద్ద పాప మా ఇద్దరినీ గట్టిగా పిలిచింది. ఆ కేక విని భయంతో మేమిద్దరం పరిగెత్తుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళాము; ....వెళ్లి చూస్తే ఏముంది? ఇప్పటిదాకా కూర్చోలేని, ఏ పనీ చేయలేని ఆ చిన్నారి, మంచం మీద నుంచి కిందకు దిగి నిలబడి ఉంది. తను అలా నిలబడటం చూసే పెద్ద పాప మమ్మల్ని కేకలేసి పిలిచింది. నన్ను, నా భార్యను చూసి మూడు అడుగులు నడిచి వచ్చి మా ఒడిలో వాలింది. ఇది నా సద్గురు బాపు నాపై చూపించిన అపారమైన కృప.

ఏ పాప గురించి అయితే డాక్టర్లు ఎప్పటికీ కూర్చోలేదు, నడవలేదు, కనీసం నిలబడలేదు అని చెప్పారో, ఆ పాప దాదాను కలిసి వచ్చిన నాలుగు గంటల్లోపే తన సొంత కాళ్లపై నిలబడి నడిచింది కూడా! ఆ రోజు నుంచి సద్గురు బాపుగారి మీద నాకున్న నమ్మకం అచంచలమైంది. ఇప్పుడు మేము పాపను తీసుకుని డాక్టర్ల దగ్గరికి వెళ్లి తన ఎదుగుదల గురించి అడిగినప్పుడల్లా, భారతదేశంలోనే అత్యంత ప్రముఖ పీడియాట్రిక్ న్యూరాలజిస్ట్లైన ఆ డాక్టర్లు ఇలా అడుగుతారు - "పాపకు ముంబై ఇంజక్షన్ ఇప్పించడానికి ఎప్పుడు తీసుకెళ్తారు? తను ఎప్పుడెప్పుడు ముంబైకి వెళ్తుందో, అప్పుడే తనలో ఏదో ఒక మార్పు (ప్రోగ్రెస్) కనిపిస్తూ ఉంటుంది." నిజంగా ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు, అద్భుతం కూడా కాదు అని నాకనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే అద్భుతం లేదా యాదృచ్ఛికం ఒకసారి జరగొచ్చు, రెండుసార్లు జరగొచ్చు; కానీ పదేపదే జరగదు. ఇది కేవలం ఆ సద్గురు తత్వం యొక్క కృప మాత్రమే అయ్యుంటుంది! వారిపై మనకున్న నమ్మకమే మనపై కృపను కురిపిస్తుంది.

Hindi	English