నేనెప్పటికీ నిన్ను వదిలిపెట్టను - తృప్తివీరా షిందే, డోంబివలి

ఈ అనుభవంలో గర్భవతైన ఒక శ్రద్ధావంతురాలి గర్భంలోని శిశువు గుండెలో బ్లాక్ ఉందని వైద్యులు నిర్ధారిస్తారు. దీంతో ఇంట్లోని వారందరూ తీవ్ర ఆందోళనకు గురవుతారు. కానీ తమ సద్గురు బాపూపై వారికి అచంచలమైన విశ్వాసం ఉంటుంది—"మా బాపూనే అన్నీ చూసుకుంటారు..." అని. ఆ విశ్వాసం ఫలిస్తుంది. శిశువు క్షేమంగా జన్మించడమే కాకుండా, అంతకుమించి...

-----------------

నా చెల్లెలు మేఘనా పవార్కి పెళ్లయి 2 ఏళ్లు పూర్తయ్యాయి. ఆ తర్వాత ఆమె 2015 లో ప్రెగ్నెంట్ అయింది. ఆమెకి డాక్టర్ ఉమేష్ దాతే దగ్గర ట్రీట్మెంట్ నడుస్తోంది. ఆమె అత్తగారి ఇల్లు ఖోపోలిలో ఉంది. ఆమె ప్రతి నెలా చెకప్ కోసం డోంబివలికి వచ్చేది. ఏడో నెల వరకు సోనోగ్రఫీ రిపోర్ట్స్ అన్నీ నార్మల్గానే వచ్చాయి. జూన్ 12 న ఆమె అత్తగారింట్లో సీమంతం (ఓటీ భరణ్) వేడుక జరిగింది, ఆ తర్వాత మేము ఆమెను మా ఇంటికి తీసుకువచ్చాము. జూన్ 13 న ఆమెకి సోనోగ్రఫీ టెస్ట్ ఉంది. అందులో డాక్టర్ పాటిల్కి బిడ్డ గుండె కొట్టుకునే వేగం తక్కువగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఆ రిపోర్ట్ డాక్టర్ ఉమేష్ దాతేకి చూపించమని ఆయన మాకు చెప్పారు. డాక్టర్ దాతే రిపోర్ట్ చూశారు. ఆయన కూడా కంగారు పడ్డారు, ఎందుకంటే రిపోర్ట్లో బిడ్డ హార్ట్లో ఒక బ్లాక్ కనిపిస్తోంది. మా అమ్మకి, చెల్లెలికి డాక్టర్ ఈ సమస్య గురించి చెప్పారు. వాళ్లిద్దరూ తీవ్రంగా భయపడిపోయారు. డాక్టర్ థానే అల్ట్రా సౌండ్ సెంటర్కి వెళ్లి పెద్ద సోనోగ్రఫీ చేయించమని చెప్పారు. మరుసటి రోజు అక్కడికి వెళ్లి చేయించిన సోనోగ్రఫీలోనూ అదే సమస్య కనిపించింది. డాక్టర్ దాతే ఆ రిపోర్ట్ చూసి, మేఘనా కండిషన్ క్రిటికల్గా ఉన్నందున డెలివరీ జె.జె. లేదా కే.ఈ.ఎమ్. లేదా వాడియా హాస్పిటల్లో చేయించాల్సి ఉంటుందని చెప్పి అక్కడ పేరు రిజిస్టర్ చేయించమన్నారు.

మా అమ్మకి, చెల్లెలికి ఏం చేయాలో అస్సలు తోచలేదు. వాళ్లు ఇంటికి వచ్చి నాన్నగారికి చెప్పారు. అప్పుడు మేము ఆమెను జె.జె. హాస్పిటల్కి తీసుకెళ్లాము, అక్కడ డాక్టర్ ఆనంద్ ప్రకాష్ దగ్గర ట్రీట్మెంట్ మొదలైంది. డాక్టర్ ఆమెను వెంటనే అడ్మిట్ అవ్వమన్నారు. మళ్లీ ఇంకొకసారి సోనోగ్రఫీ చేశారు, ఆ రిపోర్ట్ కూడా అలాగే వచ్చింది. డాక్టర్ ఆనంద్ చెప్పారు, బిడ్డ బయటకి వస్తే తప్ప మేము ఏమీ చేయలేమని. ఇంట్లో వాతావరణం అంతా ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. ఇప్పుడు మాకు ఆధారం కేవలం బాపూనే. నేను మనసులోనే బాపూతో అన్నాను, "బాపూరాయా, అంతా నీ చేతుల్లోనే ఉంది. ఆ చిన్న ప్రాణం హార్ట్ బ్లాక్ పోగొట్టేయ్. నా బాప్పా అంతా సర్దుబాటు చేస్తాడని నాకు తెలుసు!" అని. చెల్లెలికి 8 రోజుల తర్వాత డిశ్చార్జ్ ఇచ్చారు. చెల్లెలు అయితే పూర్తిగా నీరసించిపోయింది, దిగులు పడిపోయింది. మేమంతా ఆమెకి ధైర్యం చెబుతూనే ఉన్నాము, "మన బాపూ ఉన్నాడు కదా, అంతా మంచిదే జరుగుతుంది" అని. మా ఇంట్లో వాళ్లంతా ఎప్పుడూ టెన్షన్లోనే ఉండేవారు.

ఏడో నెల ముగిసే సమయానికి మళ్లీ ఒక సోనోగ్రఫీ చేయగా అందులో బిడ్డకి బ్లడ్ సర్క్యులేషన్ తగ్గుతున్నట్లు కనిపించింది. అందువల్ల డాక్టర్ దాతే డెలివరీ ఇప్పుడే చేయాల్సి వస్తుందని చెప్పారు. బిడ్డ ప్రాణానికి ముప్పు ఉన్నందున వెంటనే జె.జె. హాస్పిటల్కి తీసుకెళ్లమన్నారు. అదే రాత్రి 9 గంటలకి అమ్మ, నాన్న, చెల్లెలి హస్బెండ్ కలిసి ఆమెను జె.జె.లో అడ్మిట్ చేశారు. అప్పుడు నేను బాపూతో అన్నాను, "బాపూరాయా, ఇదేం జరుగుతోంది, ఇలా ఒకదాని తర్వాత ఒకటి సమస్యలు ఎందుకు వస్తున్నాయి? నువ్వు అంతా చూస్తున్నావు కదా బాబా. అంతా సవ్యంగా జరిగేలా చూడు. నా బాప్పా 108% పరిగెత్తుకుంటూ వస్తాడు" అని అందరికీ ధైర్యం చెబుతున్నాను. డాక్టర్ ఆనంద్ చెల్లెలికి ట్రీట్మెంట్ మొదలుపెట్టారు, పరీక్షలన్నీ పూర్తయ్యాక ప్రస్తుతానికి వెంటనే డెలివరీ అవసరం లేదని చెప్పారు. కానీ ఆమెను అండర్ అబ్జర్వేషన్లో ఉంచారు. అక్కడ ఆమెకి వరుసగా సోనోగ్రఫీలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి. ఒక్కోసారి బిడ్డ గుండె వేగం ఎక్కువగా, ఒక్కోసారి తక్కువగా ఉండేది. డాక్టర్లు కూడా ఆశ్చర్యపోయేవారు.

మా అమ్మ చెల్లెలి పొట్టకి ఉదీ (పవిత్ర భస్మం) రాసేది. అమ్మ ఎప్పుడూ బాపూతో మాట్లాడుతూ ఉండేది, గొడవ పడేది కూడా, "ఎక్కడున్నావు బాప్పా? మా వెనుక ఎందుకు లేవు? నేను ఎవరికీ ఎప్పుడూ కీడు చేయలేదు, మరి నా కూతురిపై ఎందుకింత పెద్ద కష్టం?" అని. నేను అమ్మకి ధైర్యం చెప్పేదాన్ని, "మన బాపూ మన వెంటే ఉన్నాడు. ఆయన 108% అంతా సరిచేస్తాడు. బిడ్డ బాపూ దగ్గర సురక్షితంగా ఉన్నాడు" అని. అప్పుడు ఆమెకి కొంచెం ధైర్యం వచ్చేది. చెల్లెలికి 8వ నెల నడుస్తున్నప్పుడు నేను ఒకసారి సుచిత్దాదా క్లినిక్కి వెళ్లాను. అప్పుడు దాదాతో మాట్లాడుతుంటే నా కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. దాదా అడిగారు, "ఏమైంది తల్లి? అంతా వివరంగా చెప్పు." నేను దాదాకి విషయమంతా చెప్పినప్పుడు, దాదా బాపూ ఫోటో వైపు చూస్తూ అన్నారు, "ఆయన ఉన్నాడు కదా, అంతా ఆయనపైనే వదిలేయ్. ప్రతిరోజూ హనుమాన్ చాలీసా పారాయణం చేస్తూనే ఉండు" అని.

...ఇంకేం చెప్పాలి, దాదా అన్న ఆ భరోసా మాటలతో నా చింతలన్నీ ఎటో ఎగిరిపోయాయి. ఆ క్షణంలోనే నేను ఎంతో ప్రశాంతంగా ఇంటికి బయలుదేరాను. దాదాని కలిసి మాట్లాడటం వల్ల ఒక పాజిటివ్ ఎనర్జీ వచ్చింది. ఆ తర్వాత ఇంట్లో నా పారాయణం సాగుతూనే ఉంది, చెల్లెలు కూడా హాస్పిటల్లో హనుమాన్ చాలీసా చదువుకునేది. 8వ నెల పూర్తయ్యాక డాక్టర్లు 15 రోజుల తర్వాత అంటే ఆగస్టు 24 న సిజేరియన్ చేయాలని నిర్ణయించారు. ఇంట్లో వాళ్లంతా సిజేరియన్కి సిద్ధమయ్యారు. డెలివరీ రోజు అమ్మ మనసులోనే బాపూతో అంది, "బాప్పా, నువ్వు ఇక్కడ డెలివరీ సమయంలో రావాల్సిందే. అంతా నీపైనే భారం వేశాను" అని.

సోమవారం 24 ఆగస్టు 2015 న చెల్లెలికి డెలివరీ చేశారు. ఉదయం 10.25 కి బిడ్డ పుట్టాడు, అదీ ఎంతో క్షేమంగా! పుట్టగానే బాబు గట్టిగా ఏడ్చాడు. కానీ డాక్టర్ అన్నారు, "ఏం కంగారు పడాల్సిన అవసరం లేదు. బాబు చాలా బాగున్నాడు. బాబు పుట్టాడు" అని. ...అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, పుట్టిన వెంటనే డాక్టర్లు బాబుకి ఇకో టెస్ట్ చేశారు. అందులో చూస్తే ఏ విధమైన బ్లాక్ కనిపించలేదు! డాక్టర్లు కూడా అవాక్కయ్యారు. ఆ సద్గురు తత్వమే మా ప్రార్థనలను ఆలకించి, బిడ్డ గుండెలోని బ్లాక్ను ఎప్పుడో తొలగించేసింది. దేవుడు ఆ బాబుకి ఎంతో శక్తిని ఇచ్చాడు, విచిత్రం ఏమిటంటే వాడి నొసటిపై అష్టగంధం తిలకం దిద్దినట్లు ఒక మార్క్ ఉంది. బాపూ కృపతో బాబు ఇప్పుడు 5 నెలల వాడు అయ్యాడు. బాపూరాయా, బాబుకి మెండుగా ఆశీస్సులు, ఆయుష్షు ప్రసాదించు. నీ కృపా వీక్షణాలు ఇలాగే మా అందరిపై ఎల్లప్పుడూ ఉండనివ్వు. నువ్వు ఇచ్చిన ఈ నామం బాబు నొసటిపై ఇలాగే నిలిచిపోనివ్వు.

బాపూ, ఇది నీ వాక్యమే కదా—

"ఎవరు ప్రేమతో నా వద్దకు వస్తారో, వారి అసాధ్యాన్ని సైతం నేను సాధ్యం చేస్తాను."

ఇంకేం కావాలి బాపూ! నన్ను ఎల్లప్పుడూ నీ చరణాల చెంతనే ఉంచు.

Hindi	English