మృత్యుముఖం నుంచి తిరిగి వచ్చిన అమ్మ - పూజాబాయి మోరె, ఠాణె

నిజమే, ఈ బాపూ పాదపద్మాల చెంత ఎవరైతే అనన్యభావంతో శరణు పొందారో, వారి జీవననౌక సురక్షితంగా ఒడ్డుకు చేరిందనే అనుభవాన్ని ప్రతి బాపుభక్తుడు, శ్రద్ధావంతుడు చెబుతూ ఉండటం మనం చూస్తుంటాం.  “మా బాపూనే మా యోగక్షేమాలను చూసుకుంటారు, మా సుఖదుఃఖాలలో మాకు తోడుగా ఉంటారు, మాకు మనోసామర్థ్యాన్ని ప్రసాదిస్తారు” అనే విశ్వాసం శ్రద్ధావంతుల మనస్సుల్లో ఎన్నటికీ సడలదు.  ప్రారబ్ధం ప్రకారం దుఃఖాలు జీవితంలోకి రావడం సహజమే. కానీ ఎవరైతే సద్గురుచరణాలపై అనన్యమైన విశ్వాసాన్ని ఉంచుతారో, వారికి తమ భయదుఃఖాల భారమేది కూడా ఎప్పటికీ అనిపించదు.

2002 సంవత్సరం నుంచి నేను బాపు పరివారంలోకి వచ్చాను. బాపు నాకు చాలా చిన్న పెద్ద అనుభవాలు ప్రసాదించారు. 2009 సంవత్సరంలో జరిగిన ఒక అనుభవం అయితే నేను ఎప్పటికీ మరువలేను.

ఏ సంఘటన జరగబోతుందో మనకు ముందే తెలియదు. కానీ ఆ సదా-జాగృతమైన సద్గురు తత్వం తన భక్తులపై ఉన్న కష్టాల వలయాన్ని తొలగించి వారిని విముక్తులను చేస్తుంది. అలాగే ఒక శనివారం నాడు నేను మా ఉల్లాసనగర్ ఉపాసనా కేంద్రం నుండి రాత్రి ఎనిమిది-ఎనిమిదిన్నర గంటల మధ్య ఇంటికి వెళ్ళాను. ఆ తర్వాత ఐదు నిమిషాలకే మా అమ్మ ఊరి నుండి ఫోన్ చేసింది. అమ్మతో నేను చాలా సేపు ఫోన్ లో మాట్లాడాను.

నా భర్తకు ప్రతిరోజూ ఇన్సులిన్ ఇంజెక్షన్ తీసుకోవాల్సి వచ్చేది. అందువల్ల నేను ఏడాదిన్నరగా మా ఊరికి వెళ్లలేకపోయాను. దాంతో నాకు, మా అమ్మకు కలుసుకునే అవకాశం కూడా రాలేదు. మేము ఇలాగే ఫోన్‌లోనే మాట్లాడుకునేవాళ్లం.  ఆ రోజు అమ్మ, “అల్లుడి ఆరోగ్యం బాగుంటే, నన్ను చూడటానికి ఊరికి రా. నిన్ను చాలా గుర్తు చేసుకుంటున్నాను” అని చెప్పింది. నేను “అలాగే” అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాను.  అంతలో మా అన్నయ్య ఫోన్ చేశాడు. “ఏ వాహనం దొరికితే ఆ వాహనం పట్టుకుని వెంటనే ఊరికి వచ్చేయి” అని అన్నయ్య చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు.

నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. మా ఊరు చాలీస్గావ్ తాలూకాలో ఉంది. కళ్యాణ్ నుంచి ఒంటిన్నర గంటల రైలు పట్టుకుని నేను ఊరికి బయలుదేరాను. ప్రయాణంలో కూడా బాపూ నామస్మరణ, ధావా కొనసాగుతూనే ఉంది.  నేను చాలీస్గావ్‌లో దిగాను. నన్ను తీసుకురావడానికి మా తమ్ముడు బైక్‌పై వచ్చాడు. నేను తమ్ముడితో కలిసి ఇంటికి బయలుదేరాను. ఇంటికి చేరుకునేసరికి ఇంటి ఆవరణలో ఊరివాళ్లు, బంధువులు అందరూ గుమిగూడి ఉన్నారు. అందరూ నా కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.  నేను అమ్మ ఉన్న గదిలోకి వెళ్లగానే, నా ఇద్దరు అక్కాచెల్లెళ్లు ఏడవడం ప్రారంభించారు. అమ్మ ఇప్పుడు ఎలాంటి స్పందన ఇవ్వడం లేదు. వాళ్లు నన్ను అమ్మకు నీళ్లు ఇవ్వమని చెప్పారు.  నేను అమ్మకు నీళ్లు ఇవ్వడానికి ఆమెను నిద్రలేపాలని, చెవికి దగ్గరగా గట్టిగా పిలిచాను. ఐదు నిమిషాల తర్వాత, నిద్రలో నుంచి మేల్కొన్నట్లుగా అమ్మ కళ్లు తెరిచి, “అక్కా! వచ్చావా? నాకు నీళ్లు ఇవ్వు. నన్ను లేపి కూర్చోబెట్టు” అంది.  నేను అమ్మను కూర్చోబెట్టాను. నా చేతితో చెంచా చెంచాగా ఒక గ్లాసు నీళ్లు అమ్మ తాగింది. ఆ తర్వాత నన్ను చూసి, “నువ్వు రాత్రి రైలులో వచ్చావా?” అని అడిగింది. నేను “అవును” అని చెప్పాను.

అమ్మ అప్పటికి ఇంకా గందరగోళ పరిస్థితిలోనే ఉంది. స్పృహ కోల్పోయిన స్థితిలో ఆమె ఒక కల లాంటి దృశ్యాన్ని చూసింది మరియు అది ఆమెకు బాగానే గుర్తుండిపోయింది, కానీ దాని అర్థం ఏమిటో ఆమెకు తెలియలేదు. ఆ విషయం గురించి అమ్మ ఇలా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది, నేను ఒక బస్సులో కూర్చున్నాను. మా బస్సు నిండా జనాలతో కిక్కిరిసిపోయింది. మధ్యలో బస్సు అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయింది. ఒక బలిష్టమైన, ఖాకీ బట్టలు వేసుకున్న వ్యక్తి బస్సులోకి వచ్చి నేరుగా నా దగ్గరకు వచ్చి, అమ్మా, మీ టికెట్ తీయలేదు అని చెప్పి, నా చెయ్యి పట్టుకుని బస్సు దింపేసి బస్సుతో పాటు వెళ్ళిపోయాడు. అమ్మ చెప్పేది అందరూ ఆశ్చర్యపోయి వింటున్నారు. ఆశ్చర్యకరంగా, సరిగ్గా మరుసటి రోజు ఉదయం 8 గంటలకు, అప్పటికి ఐదు నిమిషాల క్రితం ప్రాణాలు పోయినట్లే ఉన్న అమ్మ చాలా స్పష్టంగా, చక్కగా మాట్లాడుతోంది. ఇది ఏంటో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు. కానీ నా ఉద్దేశంలో నాతో మాట్లాడడానికే అమ్మ మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చింది... కాదు, ఆ పరమ దయాళువైన సద్గురు తత్వమే మా ఇద్దరి కలయిక కోసం ఆమెను తిరిగి తీసుకువచ్చింది, అని నేను గట్టిగా నమ్ముతున్నాను. ఎందుకంటే గత ఒకటిన్నర సంవత్సరాలుగా ఆమె నన్ను చూడనందువల్ల నాతో నేరుగా మాట్లాడాలని ఆమె తీవ్రంగా కోరుకుంది, ఆ కోరికను ఆ సద్గురు తత్వమే తీర్చింది. అమ్మ ఎప్పుడూ బాపును నేరుగా చూడలేదు. కానీ ఆమె ఎంతో భక్తి గలది. ఆమె నాతో ఒకసారి, నేను ముత్తైదువుగానే చనిపోవాలి, దేవుడు నాకు అలాంటి మరణాన్ని ఇస్తాడా? అని అడిగింది. దానికి నేను వెంటనే, అవును, ఆయన అలాగే చేస్తారు... అని చెప్పాను. సరిగ్గా అలాగే జరిగింది. ఆ తర్వాత సరిగ్గా ఐదు రోజులకే, అంటే 2009 ఆగస్టు 7న ఆమె మా మధ్య నుంచి సెలవు తీసుకుంది. ఈ 5 రోజులలో మేము చాలా చాలా మాట్లాడుకున్నాము. ఇలా బాపు తల్లి కూతుళ్ళ చివరి కలయికను మళ్ళీ సాధ్యం చేశారు. బాపు గ్రేట్. బాపు చరణాలకు శరణు వేడిన వారికి దేనికీ కొదువ ఉండదు.

రెండో అనుభవం...

ఇది 2013 లో జరిగిన అనుభవం. నేనూ మా చెల్లెలి కూతురు మన్మాడ్ కు రైలులో వెళ్ళడానికి బయలుదేరాము. నిజానికి ఆ రైలులో ఎప్పుడూ విపరీతమైన రద్దీ ఉంటుంది. నేను ఇంటి నుండి బయలుదేరేటప్పుడు మనసులో బాపును ప్రార్థించాను, బాపు, నాకు కనీసం కూర్చోవడానికి ఒక సింగిల్ సీట్ అయినా దొరికేలా చేయి అని మనసులో అనుకుని ఇంటి నుండి బయటికి వచ్చాను. కళ్యాణ్ లో నాలుగు నంబర్ ప్లాట్ ఫారమ్ కు చేరుకున్నాము. పుష్పక్ మెయిల్ ప్లాట్ ఫారమ్ కు వచ్చింది. మేము లేడీస్ డబ్బా దగ్గరకు వెళ్ళాము. డబ్బాలో విపరీతమైన రద్దీ ఉంది. కూర్చోవడానికి స్థలం వెతుకుతున్నాము. అందరూ ముందుకెళ్ళకండి, ఇక్కడే ఆగిపోండి అని అంటున్నారు, అయినా సరే పట్టుదలతో ముందుకు వెళ్ళి లోపలికి ప్రవేశించాము. ఒక సింగిల్ సీట్ పై 12-13 సంవత్సరాల బాలుడు కూర్చుని ఉన్నాడు. నన్ను చూడగానే అతను లేచి నాకు కూర్చోవడానికి చోటు ఇచ్చాడు. నేను కూర్చుని నా బ్యాగ్ ను ఒడిలో పెట్టుకున్నాను, వెంటనే ఆ కుర్రాడి కోసం వెతికాను, కానీ ఆ అబ్బాయి ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఎదురుగా ఉన్న సీట్ లో కూర్చున్న మహిళను ఆ అబ్బాయి మీ కొడుకేనా అని అడిగాను. అప్పుడు ఆ మహిళ లేదని చెప్పింది. అంతలోనే ఆమెకు గుర్తుకువచ్చింది, ఆ అబ్బాయి రైలు బయలుదేరే సమయానికి దాదర్ లో ఎక్కాడని. ఈ మాటలు వినగానే నా మెదడులో ఒక ఆలోచన మెరిసింది, ఈ కుర్రాడు ఎవడైనా సరే, నాకోసమయితే అతను వేరే ఎవరో కాదు సాక్షాత్తు నా బాపునే, ఆయనే ఈ విపరీతమైన రద్దీలో కూడా నాకు కూర్చునే ఏర్పాట్లు చేశారు. లేకపోతే దాదర్ లో ఎక్కి కళ్యాణ్ లో ఎవరు మాత్రం ఎవరికో అడగకుండా సీటు ఇస్తారు? ముఖ్యంగా ఆ అబ్బాయి ఆ తర్వాత ప్రయాణంలో ఎక్కడా కనిపించనేలేదు.

నిజంగా, బాపురాయా! మాకోసం నువ్వు ఎంత కష్టపడుతున్నావు!

నాకు మాటలు రావడం లేదు (అంబజ్ఞ).

Hindi	English