సునామీనా లేదా సు-నామమా? - అస్మితా చోగ్లే, జపాన్

నా భర్త వికాస్ చోగ్లే ఉద్యోగరీత్యా జపాన్‌లో స్థిరపడి ఉన్నారు. నేను మాత్రం నా ఒక సంవత్సరం కూతురు అద్వికతో పాటే ఇండియాలో ఉండేదాన్ని. నేను ఉద్యోగం చేసేదాన్ని, కానీ జపాన్ చూడాలని నాకు చాలా ఆశగా ఉండేది. నా కోరిక మేరకు నా భర్త కూడా కష్టపడి వీసా (Visa) తెప్పించి, నన్ను కూతురితో సహా జపాన్‌కు రమ్మన్నారు. నాకు చాలా సంతోషం వేసింది. మా ఫ్లైట్ టికెట్ కూడా వచ్చేసింది. నేను నా ఉద్యోగానికి రిజైన్ చేసి జపాన్‌కు వెళ్లడానికి రెడీ అయ్యాను.

నేను ఒక్కదాన్నే చిన్నారి అద్వికను తీసుకుని జపాన్‌కు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. దాంతో నాకు చాలా టెన్షన్ వచ్చింది. మొదటిసారి ఇంటర్నేషనల్ ఫ్లైట్‌లో ప్రయాణించబోతున్నాను కదా అని మనసులో చాలా ఆసక్తిగా కూడా ఉంది. నేను నా అద్వికతో కలిసి 10 అక్టోబర్ 2010న జపాన్‌కు సురక్షితంగా చేరుకున్నాను.

ఇంటికి చేరుకున్నాక ఇన్ని నెలల తర్వాత కలవడంతో మా కబుర్లు అసలు ముగియనేలేదు. మాటల మధ్యలో వికాస్ అన్నాడు, "జపాన్‌లో ఎప్పుడూ చిన్న చిన్న భూకంపాలు వస్తూనే ఉంటాయి. అస్సలు భయపడకూడదు. 2-3 నిమిషాలు ఇల్లు కదిలినట్లు అనిపిస్తుంది. కానీ భయపడకు. అలాంటి సమయంలో కేవలం గ్యాస్ ఆన్ చేయకు, ఎలక్ట్రిసిటీ మెయిన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసి ఉంచు. ఈ జాగ్రత్త మాత్రం తీసుకో." నా భర్త నాకు సరైన సూచనలు ఇచ్చారు ఎందుకంటే ఆయన పని మీద రోజంతా బయటే ఉంటారు.

ఆ తర్వాత వికాస్ చెప్పినట్లే 3-4 సార్లు నేను చిన్న చిన్న భూకంపాలను ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది. కానీ నేను కేవలం బాపు నామస్మరణ తప్ప మరేమీ చేసేదాన్ని కాదు. దానివల్ల మెల్లమెల్లగా మనసులో ఉన్న భయం కూడా పోయింది. అయితే త్వరలోనే నేను ప్రాణాలను బలిగొనే ఒక భయంకరమైన ప్రకృతి విపత్తును ఒంటరిగా ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని నేను కలలో కూడా ఊహించలేదు.

భూకంపం గురించి నేను ఎప్పుడూ చదివేదాన్ని. కానీ చదవడం, దాన్ని ప్రత్యక్షంగా ఎదుర్కోవడం మధ్య ఆకాశానికి భూమికి ఉన్నంత తేడా ఉంటుందని అప్పుడే నాకు తెలిసింది. ఈ రోజుకీ ఆ సంఘటన గుర్తొస్తే వణికిపోతాను. కేవలం నా బాపు వల్లే నేను ఈ రోజు ఈ అనుభవాన్ని అందరికీ చెప్పగలుగుతున్నాను.

ఆ రోజు శుక్రవారం 11 మార్చి 2011. నాకే కాదు, ప్రపంచం మొత్తానికీ జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని రోజు అది. ఆ రోజు జపాన్ లాంటి అందమైన దేశం భూకంపం, సునామీ లాంటి ప్రకృతి విపత్తుల వల్ల అక్షరాలా కుప్పకూలిపోయింది.

ఆ రోజు సుమారు మధ్యాహ్నం 2.30 సమయం అయ్యుంటుంది. నేను నా చిన్నారితో పాటే ఇంట్లో ఉన్నాను, కొద్ది నిమిషాల్లోనే ఆ గుండెల్ని పిండేసే సంఘటన మొదలైంది. భూకంపం ప్రకంపనలు తెలియడం మొదలయ్యాయి. నేను అనుకున్నాను, ఎప్పటిలాగే ఇల్లు కొద్దిసేపు కదిలి ఆగిపోతుందని. కానీ ఈసారి అలా జరగలేదు. భూకంప తీవ్రత పెరుగుతూనే ఉంది. ఇల్లు చాలా గట్టిగా ఊగడం మొదలైంది. ఇంట్లో స్టాండ్‌పై ఉన్న పాత్రలన్నీ ధడధడా కింద పడసాగాయి. ఆ భయానికి నా కూతురు పెద్ద పెద్దగా ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. నాకైతే భయంతో ప్రాణాలు పోయినంత పనైంది. కేవలం బాపు నామస్మరణ చేస్తూ ఉండిపోయాను.

మెల్లమెల్లగా ఎటు చూస్తే అటు ఇంటి గోడలకు పగుళ్లు వస్తున్నాయి. ఇక ఇల్లు కూలిపోతుంది, మేమిద్దరం ఈరోజు ఇక్కడే నలిగిపోయి చనిపోతాం, అనే ఆలోచనతోనే నా కళ్ల ముందు చీకట్లు కమ్మాయి. కానీ బాపు నామస్మరణ వల్ల ఎక్కడినుంచో ధైర్యం వచ్చింది. ధైర్యం చేసి కూర్చున్న చోట నుంచి లేచాను, ఎదురుగా ఉపాసన ఫోటో ఉంది, ఆ ఫోటో ముందు పాపను తీసుకుని కూర్చున్నాను. నా బాపుకి చెందిన ‘ఓం మనఃసామర్థ్యదాతా శ్రీఅనిరుద్ధాయ నమః’ అనే జపాన్ని నా నోటితో గట్టిగా చదవడం కొనసాగించాను. అత్యంత దీనమైన దృశ్యం ఏమిటంటే, నా ఏడాదిన్నర పాప కూడా చేతులు జోడించి బాపు వైపు చూస్తూ ఏడుస్తోంది.

ఇదంతా చూసి నా గుండె తరుక్కుపోయింది, నా కళ్లలోంచి కూడా కన్నీటి ధారలు మొదలయ్యాయి. ఆ పరిస్థితుల్లోనూ నేను పాపకు ముద్దులు పెడుతూనే ఉన్నాను. భర్త ఆఫీసులో ఉన్నారు, ఇంట్లో ఇంకెవరూ లేరు. నా భర్తను కాంటాక్ట్ చేయడం కూడా కుదరడం లేదు. ఎందుకంటే సిస్టమ్ అంతా కుప్పకూలిపోయింది. కేవలం బాపును ఒకటే ప్రార్థించాను - వికాస్ ఎక్కడున్నా ఆయన్ని క్షేమంగా ఉంచండి!

బాపును వేడుకుంటున్నప్పుడు అకస్మాత్తుగా నాకు గుర్తొచ్చింది, ఇలాంటి భూకంపం వచ్చినప్పుడు ఇంట్లో ఉండకూడదు, బయట ఓపెన్ ప్లేస్ లేదా గ్రౌండ్‌కి వెళ్లిపోవాలి అని. బాపు యొక్క ‘అనిరుద్ధాస్ అకాడమీ ఆఫ్ డిజాస్టర్ మేనేజ్‌మెంట్’ (AADM) కోర్సు వల్ల ఈ ప్రయోజనం కలిగింది. నేను వెంటనే పాపను ఎత్తుకున్నాను. బాపు ఫోటో తీసుకున్నాను. పర్స్ తీసుకున్నాను. గ్యాస్ మెయిన్ సప్లై బంద్ చేసి, ఇంటి బయటకు వచ్చేశాను. బయట చాలా మంది జపానీస్ వాళ్లు నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్లు దూరం నుంచే నన్ను తమ దగ్గరకు రమ్మని సైగ చేశారు. నేను పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లాను. పాపను ఎత్తుకుని వాళ్లతో పాటు నిలబడ్డాను. బయట ఎముకలు కొరికే చలి ఉంది. నా కూతురు భయంతోనూ, చలితోనూ వణికిపోతోంది. తన కోసం స్వెటర్ తీసుకురావాలన్న స్పృహ కూడా నాకు లేకుండా పోయింది. పాపం తను ఏడుస్తూనే ఉంది.

ఈ భూకంపం 9 డిగ్రీల తీవ్రతతో ఉంది. కొద్దిసేపటి తర్వాత అంతా ప్రశాంతంగా మారింది. నేను మొబైల్‌లో నా భర్తను కాంటాక్ట్ చేయడానికి ట్రై చేశాను. కానీ కాంటాక్ట్ కుదరలేదు. ఇండియాలో అమ్మానాన్నలను కాంటాక్ట్ చేయడానికి కూడా ట్రై చేశాను. అదీ కుదరలేదు. మొబైల్ నెట్‌వర్క్ జామ్ అయిపోవడం వల్ల కమ్యూనికేషన్ అంతా ఆగిపోయింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత కాస్త ప్రశాంతంగా అనిపించాక, నేను ధైర్యం చేసి పాపకి స్వెటర్ తీసుకురావడానికి ఇంట్లోకి వెళ్లాను.... సరిగ్గా అప్పుడే రెండో భూకంపం వచ్చింది!

నేను ఏ రకంగానో నాకు దొరికిన ఒక దుప్పటిని తీసుకుని ఇంటి బయటకు పరుగెత్తాను. నేల పూర్తిగా ఊగిపోతోంది, నేను ప్రాణభయంతో పాపను పట్టుకుని పరుగెడుతున్నాను. పాప నన్ను గట్టిగా వాటేసుకుంది. పాపం వణికిపోతోంది. ఇక పరుగెత్తడానికి కాళ్లలో సత్తా కూడా మిగలలేదు. రోడ్డుపై ఊగుతున్న కరెంటు స్తంభాలు మీద పడి మేం చనిపోతాం అనిపించింది కానీ చాలా గట్టిగా నా బాపు జపం నడుస్తూనే ఉంది. అదే నాకు ధైర్యాన్ని ఇస్తోంది, నేను అతికష్టం మీద మళ్లీ ఆ ఓపెన్ ప్లేస్‌కు చేరుకున్నాను.

భూకంపాల పరంపర కొనసాగుతూనే ఉంది. 7, 7.4, 7.2 ఇలా రకరకాల తీవ్రతలతో భూకంపాలు వస్తూనే ఉన్నాయి. ఏం చేయాలో పాలుపోవడం లేదు. పాప ఏడ్చి ఏడ్చి నీరసించిపోయింది, ఆకలితో ఉంది; పాపం అలాగే నా భుజంపై తలవాల్చి నిద్రపోయింది.

ఆ చోట ఒక వృద్ధ దంపతులు తమ కొడుకుతో పాటు ఉండేవారు. వాళ్లు కూడా బంగ్లా బయటే నిలబడి ఉన్నారు. ఆ తాతయ్య ఎక్కడినుంచో ఒక కుర్చీ తీసుకువచ్చి నాకిచ్చారు.

కొద్దిసేపటికి నా భర్త ఆఫీసు నుంచి హుటాహుటిన ఇంటికి వచ్చారు. ఎలాగంటే ఆయన నడుచుకుంటూనే వచ్చారు. రవాణా వ్యవస్థ కూడా స్తంభించిపోయింది. ఇంటి పరిస్థితి చూసి ఆయన భయపడిపోయారు. ఆయన ఇంట్లోకి వెళ్లి నన్ను పిలవడం మొదలుపెట్టారు. కానీ ఇంట్లోంచి ఎలాంటి జవాబూ రాలేదు. దాంతో ఆయన ఇంకా భయపడిపోయారు, అటూ ఇటూ వెతుక్కుంటూ ఇంటి వెనుక భాగానికి వచ్చారు. నన్ను, పాపను ప్రాణాలతో చూసి ఆయన కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు రాలాయి. పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. పాపను వాటేసుకున్నారు. పాపకు ముద్దుల మీద ముద్దులు పెట్టారు. నోట మాట రావడం లేదు. నేను కర్చీఫ్‌తో ముఖం కప్పుకుని ఆనందంతో ఏడుస్తున్నాను. బాపుగారే మా ముగ్గుర్నీ కలిపారు. మాకు చాలా ధైర్యం వచ్చింది.

మేము సాయంత్రం 6.30 వరకు బయటే ఆగిపోయాము. భూకంపాలు వస్తూనే ఉన్నాయి. కానీ వాటి తీవ్రత తగ్గింది. ఆ తర్వాత మెల్లగా మేము ఇంట్లోకి వెళ్లాము. ఇల్లంతా చిందరవందరగా తయారైంది. కరెంటు లేదు. నీటి సరఫరా ఆపేశారు. ఇంట్లో తినడానికి ఒక్క మెతుకు అన్నం కూడా లేదు, తాగడానికి నీళ్లు లేవు. ఎందుకంటే అక్కడ 24 గంటలూ నీళ్లు వస్తుండటం వల్ల నేనెప్పుడూ నీళ్లను నిల్వ చేసుకోలేదు; అలాగే సాయంత్రం నా భర్త ఆఫీసులో జరిగే పార్టీకి వెళ్లాల్సి ఉంది. అందుకే రాత్రి భోజనం కూడా చేయలేదు, చిన్న చిన్న భూకంపాలు ఇంకా వస్తూనే ఉండటంతో నేను గ్యాస్ కూడా ఆన్ చేయలేకపోయాను.

జీవితంలో మొదటిసారి ఇంత దీనమైన పరిస్థితి ఎదురైంది. ఇంట్లో సరుకులు ఉన్నా నేను వంట చేయలేకపోయాను. డబ్బులు ఉన్నా తినడానికి ఏ వస్తువులూ తీసుకురాలేకపోయాను. ఎందుకంటే దుకాణాలన్నీ మూసేసి ఉన్నాయి. మాకు మా పాప గురించి టెన్షన్ మొదలైంది. ఇప్పుడు ఇలాంటి పరిస్థితిలో దాన్ని ఎలా సముదాయించాలి?

ఎముకలు కొరికే చలి ఉంది. ఇంట్లో అంతటా చీకటిగా ఉంది. టార్చ్ కూడా లేదు. మామూలుగా రాత్రి పడుకునేటప్పుడు నైట్‌ల్యాంప్ అలవాటు ఉండటం వల్ల, చీకటిని చూసి భయపడి పాప మళ్లీ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. నేను ధైర్యం చేసి బాపు ఫోటో ముందు దీపం వెలిగించాను. భూకంపం రాగానే దీపం ఆర్పేయడం, భూకంపం ఆగిపోగానే మళ్లీ దీపం వెలిగించడం లాంటివి మేము అరగంట ముప్పావుగంట పాటు చేస్తూనే ఉన్నాము.

ఇలా దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, అకస్మాత్తుగా మా భర్త ఆఫీసులోని ఆయన జపానీస్ స్నేహితుడు ఒకతను మా ఇంటికి వచ్చాడు. అతను మా కోసం ఒక వాటర్ బాటిల్, అరటిపండ్లు మరియు కొన్ని తినే పదార్థాలు తీసుకువచ్చాడు. అది చూసి మా ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయాయి. బాపు ఫోటో వైపు కృతజ్ఞతగా చూస్తూ మేము కన్నీరు మున్నీరుగా ఏడ్చేశాము. నా దేవుడు ఎంత కరుణామయుడు! ఇంతటి అనిశ్చిత, అశాంతి వాతావరణంలో కూడా మా పరమేశ్వరుడు మా తిండి, నీటి కోసం ఏర్పాట్లు చేశాడు. ఆ రాత్రికి అరటిపండ్లు, పాలు మాత్రమే మా ఆహారం. రాత్రంతా కొవ్వొత్తిని వెలిగిస్తూ, ఆర్పుతూ నేను, నా భర్త వంతులవారీగా రాత్రంతా మేల్కొనే గడిపాము. భూకంపం వస్తే కొవ్వొత్తి ఆర్పేయడం, వెళ్ళిపోతే మళ్లీ వెలిగించడం.

మా చుట్టుపక్కల ఉండే వాళ్లకు జపానీస్ భాష తప్ప వేరే ఏ భాషా రాదు. దాంతో ఎవరితోనూ మాట్లాడలేకపోయినాము. ఇండియాలోనూ ఎవరితోనూ మేము కమ్యూనికేట్ చేయలేకపోయాము. న్యూస్ పేపర్లు, టీవీల ద్వారా ఈ భూకంప వార్తలు మా అమ్మానాన్నలకు చేరుకున్నాయి. కానీ వాళ్లను కూడా కాంటాక్ట్ చేయలేకపోయాము. వాళ్ల కళ్లలోంచి కూడా కన్నీటి ధారలు కారుతున్నాయి, ఎందుకంటే మేము ఉంటున్న ప్రాంతం కూడా భూకంపం బారిన పడిందని వాళ్లు కళ్లారా టీవీల్లో చూస్తున్నారు. భయంకరమైన సునామీ జపాన్‌ను చుట్టుముట్టిందని మాకు తెలియదు, కానీ వాళ్లు దాన్ని లైవ్‌లో చూశారు.

ఎట్టకేలకు శనివారం సాయంత్రం మేము ఇండియాలో ఉన్న మా కుటుంబసభ్యులను కాంటాక్ట్ చేయడంలో సక్సెస్ అయ్యాము. మేము క్షేమంగా ఉన్నామని తెలిశాక వాళ్ల కళ్లలోని దుఃఖపు కన్నీళ్ల స్థానంలో ఆనందభాష్పాలు వచ్చాయి.

ఆదివారం ఉదయం కరెంటు మళ్లీ మామూలుగా వచ్చింది. అప్పుడు మేము ఇంటర్నెట్‌లో చూశాము, ఇది జపాన్‌లోనే అతిపెద్దది అంటే 9 మాగ్నిట్యూడ్ భూకంపం అని. దానికి కేంద్రం పసిఫిక్ సముద్రం. అందువల్ల సునామీ వచ్చింది మరియు సెందాయ్ అనే ఆ నగరాన్ని సునామీ పూర్తిగా నాశనం చేసింది.

భూకంపం వచ్చిపోయినా, ప్రమాదం మాత్రం తప్పలేదు. సునామీ దెబ్బకి ఫుకుషిమాలోని అణు రియాక్టర్లు దెబ్బతినడంతో రేడియేషన్ కూడా వ్యాపించడం మొదలైంది. ఈ రేడియేషన్ శరీరంలోకి వెళితే క్యాన్సర్ లాంటి ప్రాణాంతక వ్యాధులు రావచ్చు. ఈ భూకంపం, సునామీల వల్ల ఎన్నో వేల మంది చనిపోయారు. ఎందరి జీవితాలో నాశనమైపోయాయి, ఇదంతా అందరూ టీవీల్లో చూసే ఉంటారు.

కానీ ఈ ప్రకృతి తాండవంలో, పరమపూజ్య బాపుమావులి వల్లే మేమంతా సురక్షితంగా ఉన్నాము. ఈ భూకంపం నుంచి మమ్మల్ని కేవలం మా సద్గురు బాపు గారే కాపాడారు.

ఇంటికి పగుళ్లు వచ్చాయి. కానీ ఇల్లు పడిపోలేదు. ప్రాణాలు నిలుపుకోవడానికి ఆ పరిస్థితుల్లోనూ బాపు తినడానికి, తాగడానికి ఏర్పాట్లు చేశారు. సునామీ అలలు మా వరకూ రాలేదు. స్వతహాగా భయస్తురాలినైన నాకు ఆ సమయంలో ధైర్యం, బలం చాలా అవసరం. బాపు యొక్క ‘ఓం మనఃసామర్థ్యదాతా శ్రీఅనిరుద్ధాయ నమః’ అనే ఈ తారకమంత్రం నాకు బలాన్నిచ్చింది.... అక్షరాలా 108 శాతం ఇచ్చింది! కేవలం బాపు వల్లే మా ప్రాణాలు నిలిచాయి అని నేను ప్రపంచానికి గట్టిగా చాటిచెప్పగలను.

“జపాన్ నగరమంతా ఈ విపత్తు యొక్క తీవ్ర ప్రభావంతో అస్తవ్యస్తంగా మారిపోయినప్పుడు, తన ఒక భారతీయ సహోద్యోగి కోసం ఆహారం తీసుకెళ్లడానికి ఏ జపాన్ వ్యక్తికి సమయం ఉంటుంది? కానీ ఆ పరమ దయామయుడైన సద్గురుమౌలీయే అన్నీ చక్కబెట్టినట్లుగా అనిపించింది. ఎందుకంటే మాతో పాటు మా ఏడాదిన్నర వయసున్న ఆ పసిప్రాణం గురించి కూడా ఆయనకు శ్రద్ధ ఉంది.

నిజంగా, మాకు అత్యవసర సమయంలో రాత్రిపూట అరటిపండ్లు, నీరు, పాలు ఆ జపాన్ వ్యక్తి చేతుల మీదుగా తీసుకొచ్చి ఇచ్చింది ఎవరు? అంతటా మృత్యువు తాండవం చేస్తున్న సమయంలో, మమ్మల్ని మృత్యువు కోరల నుంచి బయటకు లాగి రక్షించినవారు మరెవరు ఉండగలరు? కేవలం బాపూ, బాపూ మరియు బాపూనే!

అప్పుడు మా నోటి నుంచి ఒక్కటే వాక్యం వెలువడుతుంది:

‘మా బాపూ మెల్లమెల్లగా మా కోసం అన్నింటినీ చక్కబెడుతున్నారు.’

'ఆయన' నామం నోట్లో ఉన్నప్పుడు అతిభయంకరమైన సునామీ బలం కూడా ఏమీ చేయలేదు. ఎందుకంటే ఆ సద్గురుతత్వం యొక్క కృపను ఆపగలిగేవాళ్లు ఎవరూ లేరు.

దీనికంటే గొప్ప ‘సు-నామం’ ఇంకేముంటుంది?

Hindi	English