1996 సంవత్సరంలో నేను కొల్హాపూర్ జిల్లాలోని రెండాళ్ గ్రామం నుండి ఉద్యోగం కోసం ముంబైకి వెళ్లాను. ఆ సమయంలో నా బంధువులలో ఒకరి ద్వారా సద్గురు శ్రీ అనిరుద్ధ బాపు గురించి తెలిసింది. 2003 వరకు నేను ముంబైలోనే ఉన్నాను. అనంతరం కుటుంబ సభ్యుల కోరిక మేరకు తిరిగి రెండాళ్కు వచ్చాను. రెండాళ్కు వచ్చిన తర్వాత మా ప్రాంతంలోని ఒక ప్రముఖ పారిశ్రామికవేత్త వద్ద ఉద్యోగంలో చేరాను. వారికి పెట్రోల్ బంకులు, హోటళ్లు, బంగారం–వెండి వ్యాపారాలు వంటి అనేక వ్యాపారాలు ఉన్నాయి. నా నిజాయితీని, పనితీరును గమనించిన యజమాని నాపై క్రమంగా ముఖ్యమైన బాధ్యతలను అప్పగించడం ప్రారంభించారు. అయితే, అప్పుడు నా జీవితంలో ఒక భయంకరమైన సంఘటన చోటుచేసుకుంది.
ఏమి జరిగిందంటే…
1994 నుండి ప్రతి సంవత్సరం ఐదు లేదా ఆరు రోజుల సెలవు తీసుకుని పండరిపురం, గాణగాపురం వంటి పవిత్రక్షేత్రాలకు దేవదర్శనానికి వెళ్లడం నాకు అలవాటు. అలాగే 2008 ఏప్రిల్ 4 నుండి 11 వరకు ముందుగానే యజమానికి చెప్పి సెలవు తీసుకుని తీర్థయాత్ర చేసి తిరిగి వచ్చాను.
సాధారణంగా నేను రాత్రిపూట యజమాని బంగ్లాలోనే నిద్రించేవాడిని. ఎందుకంటే యజమాని కుటుంబం కొల్హాపూర్లో ఉండేది. అయితే ఆ రోజు ప్రయాణం వల్ల బాగా అలసిపోయి ఇంట్లోనే నిద్రపోయాను. మరుసటి రోజు తెల్లవారుజామున ఎప్పటిలాగే లేచి యజమాని పశువుల గోశాలకు వెళ్లి పాలు తీసుకున్నాను. ఆ పాలను పాల సంఘానికి ఇచ్చి ఉదయం ఏడు గంటల ప్రాంతంలో బంగ్లాకు చేరుకున్నాను. అక్కడికి వెళ్లి చూసిన దృశ్యం చూసి నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్లైంది.
బంగ్లా తలుపు సగం తెరిచి ఉంది. లోపలికి వెళ్లి చూడగా ఇంట్లోని సామానంతా చిందరవందరగా పడివుంది. దొంగతనం జరిగిందని వెంటనే అర్థమైంది. భయంతో నా మనసులోనే "హరి ఓం బాపూ" అంటూ బాపును ప్రార్థించడం ప్రారంభించాను. వెంటనే యజమానికి ఫోన్ చేసి జరిగిన విషయాన్ని తెలియజేశాను.
కొద్దిసేపటికే యజమాని వచ్చి మొత్తం ఇల్లు పరిశీలించారు. అనంతరం తాళాల పెట్టెను పగులగొట్టి అందులోని 20 తులాల బంగారం, 35 కిలోల వెండి, కొంత నగదు—మొత్తం కలిపి సుమారు ఒకటిన్నర కోట్ల రూపాయల ఆస్తిని దొంగలు దోచుకెళ్లారని చెప్పారు.
ఆ వార్త విన్న వారందరూ ఒక్కసారిగా విస్తుపోయారు. తర్వాత యజమాని పోలీసులకు సమాచారం ఇవ్వగా కొద్దిసేపటికి పోలీసులు వచ్చి దర్యాప్తు ప్రారంభించారు. నేను ఎప్పటిలాగే యజమాని స్నేహితులకు టీ, నీళ్లు అందిస్తూ నా పని చేసుకుంటూ ఉన్నాను.
అప్పుడే యజమాని పై అంతస్తుకు రావాలని నన్ను పిలిచారు.
అక్కడ యజమాని, కొంతమంది పోలీసు అధికారులు ఉన్నారు. యజమాని నాపైనే అనుమానం వ్యక్తం చేసినట్లు అనిపించింది. ఎందుకంటే ఒక అధికారి నన్ను దగ్గరకు పిలిచి, నా కాలర్ పట్టుకుని, నడుముకు ఉన్న తుపాకీపై చేయి ఉంచి కోపంగా ఇలా అన్నాడు, "సంజ్యా! దొంగిలించిన సొత్తు ఎక్కడ ఉంది? దొంగలు ఎక్కడ ఉన్నారు? ఇప్పుడే చెప్పు. లేదంటే నీ పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంటుంది." ఆ మాటలు విన్న వెంటనే నా కాళ్ల కింద నేల జారిపోయినట్లైంది. ఆరు సంవత్సరాలుగా నిజాయితీగా పని చేస్తూ, ఇంటి సభ్యుడిలా చూసుకున్న యజమానే నాపై ఇలాంటి ఆరోపణ చేయడం నాకు తీవ్రమైన మానసిక దెబ్బ ఇచ్చింది.
అయినా నేను మనసు దృఢపరుచుకుని, "హరి ఓం బాపూ" అని జపిస్తూ, నా కాలర్ పట్టుకున్న పోలీసు అధికారి చేతిని మెల్లగా పక్కకు జరిపి ఇలా అన్నాను, "సార్, దయచేసి నాపై తప్పుడు నిందలు మోపకండి. ఈ దోపిడీతో నాకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు." దానికి ఆ అధికారి మరింత కోపంగా, "నాటకాలు ఆడకు! నువ్వు దేవదర్శనానికి వెళ్లిన వెంటనే ఈ దోపిడీ ఎలా జరిగింది? నువ్వే దొంగలకు సమాచారం ఇచ్చావు. నీపై అనుమానం రాకుండా దేవదర్శనానికి వెళ్లినట్లు నాటకం ఆడావు. నిజం చెప్పు... లేదంటే..." అని బెదిరించాడు.
నేను పూర్తిగా నిర్దోషిని. యజమానిని చూసి, "యజమాని గారూ, నాకు ఈ దోపిడీ గురించి ఏమాత్రం తెలియదు. మీరు ఎంత తప్పుడు ఆరోపణ చేసినా నేను భయపడి అబద్ధం చెప్పను," అని ధైర్యంగా చెప్పాను. (అయితే మనసులో మాత్రం, "హరి ఓం బాపూ! నన్ను ఈ కష్టాల నుండి తప్పించు," అని ప్రార్థిస్తున్నాను.)
కానీ యజమానికి మాత్రం నేను దొంగలకు సహాయం చేశాననే నమ్మకం బలంగా ఉంది. ఆయన ఫిర్యాదు మేరకు పోలీసులు నన్ను అనుమానితుడిగా అరెస్ట్ చేసి చేతికడియాలు వేసి పోలీసు వాహనంలో కూర్చోబెట్టారు. ఆ వాహనం పోలీస్ స్టేషన్ వైపు ప్రయాణం ప్రారంభించింది…
పోలీసు వాహనం పోలీస్ స్టేషన్ వైపు వెళుతుండగా, జరిగిన సంఘటనలతో నా మనసు తీవ్ర కలవరానికి గురైంది. కళ్లను మూసుకుని మనసులోనే బాపుతో మాట్లాడటం ప్రారంభించాను. "బాపూ! నా మీద ఇంతటి దుర్దశ ఎందుకు రానిచ్చారు? మీరు దీనిని ఆపాల్సింది కదా!" అని బాధతో బాపునే ప్రశ్నించసాగాను.
అలా మనసులో అనుకుంటుండగానే, ఒక్కసారిగా వాహనం గట్టిగా బ్రేక్ వేసింది. ఉలిక్కిపడి కళ్లను తెరిచి చూసాను. ఒక ఆవు అకస్మాత్తుగా వాహనం ముందు రావడంతో డ్రైవర్ బ్రేక్ వేశాడు. అందరూ మళ్లీ సర్దుకుని కూర్చున్నారు. అప్పుడే ఒక కానిస్టేబుల్ నాతో ఇలా అన్నాడు: "నువ్వు ఈ దొంగతనంలో ఉన్నావో లేదో తర్వాత తెలుస్తుంది. కానీ ఒక విషయం మాత్రం చెబుతాను. నిజంగా నువ్వు నిర్దోషివైతే, ఆ దోపిడీ జరిగిన రాత్రి నువ్వు ఆ బంగ్లాలో నిద్రపోయి ఉంటే, దొంగలు ముందుగా నిన్నే చంపి, తర్వాత దోపిడీ చేసి ఉండేవారు. నా అనుభవం ప్రకారం నేను చెప్పేది ఇదే."
ఆ మాటలు వినగానే నా శరీరం ఒక్కసారిగా గగుర్పొడిచింది. అప్పుడు నాకు ఒక గొప్ప సత్యం అర్థమైంది. బాపు నన్ను కష్టాల్లోకి నెట్టలేదు; నా ప్రాణాలను కాపాడారు. నేను మాత్రం తెలియక బాపునే నిందిస్తున్నాను. నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. మనస్ఫూర్తిగా బాపును క్షమించమని ప్రార్థించాను.
నిజానికి ఆ దేవదర్శన యాత్రను కొద్దిరోజులు వాయిదా వేయాలనుకున్నాను. కానీ ఆ దయామయ సద్గురువే నన్ను ఆ రోజుల్లోనే యాత్రకు వెళ్లేలా సంకల్పించి ఉండాలి. నేను ఆ రాత్రి బంగ్లాలో ఉంటే, దోపిడీదారులు నన్ను ప్రాణాలతో విడిచేవారు కాదు.
ఈ ఆలోచన నా మనసులో బలంగా నాటుకుంది. అప్పటి నుండి బాపుపై నా విశ్వాసం మరింత దృఢమైంది. "నా బాపు తప్పకుండా నన్ను ఈ కష్టాల నుండి బయటపడేస్తారు." అనే నమ్మకంతో ఇక ముందు ఏ పరిస్థితి వచ్చినా ధైర్యంగా ఎదుర్కోవాలని నిశ్చయించుకున్నాను.
కొద్దిసేపటికి పోలీసు వాహనం పోలీస్ స్టేషన్కు చేరుకుంది. నన్ను పోలీసు కస్టడీలో ఉంచారు. ఈ సంఘటనతో నా భార్య, పిల్లలు తీవ్ర మానసిక వేదనకు గురయ్యారు. నేను పూర్తిగా నిర్దోషినని వారికి నమ్మకం ఉన్నా, జైలులో నాకు ఏమవుతుందోననే ఆందోళన వారిని వెంటాడుతోంది.
నన్ను అరెస్టు చేసిన మరుసటి రోజే దోపిడీ వార్త పత్రిక మొదటి పేజీలో పెద్దగా వచ్చింది. అందులో నా పేరు "అనుమానిత నిందితుడు" అని స్పష్టంగా ముద్రించబడింది. ఆ వార్త చుట్టుపక్కల ప్రాంతమంతా వ్యాపించింది. దాంతో మా కుటుంబ సభ్యులు ఇంటి బయటకు రావడానికే సంకోచించే పరిస్థితి ఏర్పడింది.
ఇక పోలీసు కస్టడీలో, నేను దోపిడీలో భాగమనే అనుమానంతో పోలీసులు నాపై విచారణను తీవ్రతరం చేశారు. నా నుండి ఒప్పుకోలు రాబట్టడానికి మృదువైన పద్ధతుల నుండి కఠినమైన పద్ధతుల వరకు అనేక విధాలుగా ఒత్తిడి తీసుకువచ్చారు.
ఒకసారి అయితే నా మనోధైర్యం పూర్తిగా దెబ్బతినాలని ఉద్దేశంతో, నా చేతికి తాడు కట్టి పోలీస్ స్టేషన్ నుండి గ్రామంలోని ప్రధాన కూడలి వరకు అందరి ముందూ నడిపించారు. నేను పుట్టి పెరిగిన ఊరే అది. ఎదురుగా కనిపించిన ప్రతి ఒక్కరూ నాకు తెలిసినవారే. అవమానంతో నా తలను వంచుకొని నడుస్తూ ఉన్నాను. ఆ సమయంలో నాకు కనిపించింది ఒక్కటే, నా మెడలో ఉన్న బాపు లాకెట్. పోలీస్ స్టేషన్కు తీసుకొచ్చినప్పుడు దానిని తీయమన్నా నేను నిరాకరించాను. ఆ లాకెట్లోని బాపు చిత్రాన్ని చూస్తూ, మనసులో నిరంతరం బాపు నామజపం చేస్తూ నడిచాను. నా కళ్ల నుండి జారుతున్న కన్నీటి ధారలు ఆ లాకెట్పై పడుతూ, బాపుకు అభిషేకం చేస్తున్నట్లే అనిపించాయి. "బాపు తప్పకుండా ఈ పరిస్థితి నుండి కూడా ఒక మార్గాన్ని చూపిస్తారు." అని నా మనసుకు నేనే ధైర్యం చెప్పుకుంటూ ఉన్నాను.
తదుపరి ఏడు రోజులలో కూడా ఇలాంటి మరెన్నో కఠినమైన పరీక్షలను ఎదుర్కొన్నాను. కానీ ఒక్క క్షణం కూడా బాపు నామస్మరణను విడువలేదు. ఆయన జపమే నాకు బలం ఇచ్చింది. అందువల్లనే నేను ఆ కష్టాలన్నింటినీ ఓర్పుతో భరించగలిగాను.
ఈ భయంకరమైన పరిస్థితులన్నింటిలోనూ బాపుపై నా విశ్వాసం ఏమాత్రం తగ్గలేదు. నన్ను పోలీస్ స్టేషన్కు తీసుకువచ్చిన తర్వాత, మా ఇంటివారు మొదటిసారి నన్ను కలవడానికి వచ్చినప్పుడు, బాపు ఆశీర్వాదమిస్తున్న ముఖచిత్రం ఉన్న 'కృపాసింధు' మాసపత్రికను, అలాగే ఉపాసనకు అవసరమైన ఇతర సామగ్రిని తీసుకురమ్మని కోరాను. ప్రతిరోజూ ఆహ్నికం, "ఓం మనఃసామర్థ్యదాతా శ్రీ అనిరుద్ధాయ నమః" అనే తారకమంత్ర జపం, ఇతర ఉపాసనలు, హారతి మొదలైనవన్నీ నియమంగా చేసేవాడిని. అంతేకాక కొన్ని సీసపు పెన్సిళ్లను కూడా తెప్పించుకున్నాను. వాటితో జైలు గోడలపై బాపు నామజపాన్ని రాసేవాడిని. నేను పోలీసు కస్టడీలో ఉన్న రోజులలో ఒక గోడ మొత్తం బాపు నామజపంతో నిండిపోయింది.
ఈ ఉపాసనే నాకు మనోధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. అందుకే ఆ భయంకరమైన పరిస్థితులన్నింటినీ నేను తట్టుకోగలిగాను. ఒకరోజు ఒక కానిస్టేబుల్ కూడా ఆశ్చర్యపడి నాతో ఇలా అన్నాడు: "నువ్వు మనిషివా లేక రాతిబొమ్మవా? ఇంత జరిగినా నీవు ఒక్కసారి కూడా ఏడవడం లేదు, అరవడం లేదు. మిగతా ఖైదీలను మేము ఈడ్చుకుంటూ తీసుకురావాలి. కానీ నువ్వు మాత్రం నీ కాళ్లతో నడుచుకుంటూ వస్తున్నావు!"
అప్పుడు నేను అతని వైపు తిరిగి ప్రశాంతంగా ఇలా చెప్పాను: "నా బాపు... నా సద్గురు అనిరుద్ధ బాపు నాతో ఉన్నారు. ఈ బాధను భరించే శక్తిని ఆయనే ఇస్తున్నారు. ఇక ముందు కూడా ఆయనే ఇస్తారు. ఇదే నా అచంచల విశ్వాసం." నా సమాధానం విని ఆ కానిస్టేబుల్ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా నన్నే చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
జైలులో కుటుంబ సభ్యులు, స్నేహితులు నిర్ణయించిన సమయానికే వచ్చి కలిసే అవకాశం ఉండేది. ఒకరోజు నా భార్య నాతో మాట్లాడుతూ, "నీ తల్లిదండ్రులు కూడా నువ్వే తప్పు చేశావని భావిస్తున్నారు. అందుకే నిన్ను చూడటానికి రావడం లేదు." అని చెప్పింది. ఆ మాటలు విని నా హృదయం మరింత బాధతో నిండిపోయింది. అయినా నేను ఉపాసనను మరింత భక్తిశ్రద్ధలతో కొనసాగించాను.
ఇలా ఎనిమిది రోజులు గడిచాయి. ఎనిమిదో రోజు కూడా ఎప్పటిలాగే ఉదయం బాపు ఉపాసన చేశాను. సాయంత్రం నా భార్య, పిల్లలు నన్ను చూడటానికి వచ్చారు. వారిని చూడగానే నా కళ్లలో తెలియకుండానే కన్నీళ్లు వచ్చాయి. పోలీసుల వేధింపులు, సమాజంలో జరిగిన అవమానం, భార్యా పిల్లల భవిష్యత్తు, తల్లిదండ్రుల పరిస్థితి, ఈ ఆలోచనలన్నీ నా మనసును పూర్తిగా అలసిపోయేలా చేశాయి.
మొదట పిల్లలతో ప్రేమగా మాట్లాడాను. "అమ్మను, తాతయ్య–అమ్మమ్మలను బాగా చూసుకోండి." అని చెప్పాను. అది చెప్పగానే నా గొంతు బిగుసుకుంది. పిల్లలు, నా భార్య కూడా ఏడవడం ప్రారంభించారు. వారిని ఓదారుస్తూ, "బాపు ఉన్నారు. ఆయనే అన్నీ చూసుకుంటారు. మీరు ధైర్యం కోల్పోవద్దు." అని చెప్పాను.
తర్వాత పిల్లలను బయటకు పంపించి నా భార్య అమితతో ఒంటరిగా మాట్లాడాను. మాట్లాడుతుండగానే కలిసే సమయం ముగియబోతుందని తెలిసింది. అప్పుడే బయట నుండి ఒక కానిస్టేబుల్, "సమయం అయిపోయింది." అని గట్టిగా అరిచాడు.
అమిత బయటకు వెళ్లబోతుండగా ఆమె చేతిని పట్టుకుని ఆపాను. బాధతో ఇలా అన్నాను: "అమిత... నేను చాలా అలసిపోయాను. బాపు స్మరణ వల్ల వచ్చిన శక్తితోనే ఇప్పటివరకు అన్నీ భరించాను. కానీ ఇక నా వల్ల కావడం లేదు. ఈ బాధను నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను. రేపు ఉదయం బాపు ఉపాసన పూర్తయ్యాక నేను నా ప్రాణాలను నేనే తీసుకుంటాను. నువ్వు పిల్లలను జాగ్రత్తగా చూసుకో. వారికి మంచి చదువు చెప్పించు."
నా మాటలు విన్న వెంటనే ఆమె మరింతగా ఏడవసాగింది. "అలా చేయకండి... దయచేసి అలా చేయకండి..." అని పదేపదే వేడుకుంది. ఇంతలో ఒక మహిళా కానిస్టేబుల్ వచ్చి ఆమె చేతిని పట్టుకుని బయటకు తీసుకెళ్లింది. కన్నీళ్లతో నిండిన కళ్లతో వెళ్తూనే ఆమె నాతో మాట్లాడేందుకు ప్రయత్నించింది. మేమిద్దరం ఇంకా ఎన్నో మాటలు మాట్లాడుకోవాలనుకున్నాం. కానీ సమయం ముగిసిపోయింది.
సాయంత్రం 7 గంటలు అయ్యాయి. ఆ రోజు రాత్రి నేను భోజనం కూడా చేయలేదు. నిద్రపోయే ముందు బాపును స్మరిస్తూ ఇలా ప్రార్థించాను: "బాపూ... నా మనస్థితి మీకు తెలుసు. నాకు మీపై సంపూర్ణ విశ్వాసం ఉంది." అని చెప్పి నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ ఆలోచనల తుఫాను వల్ల రాత్రంతా నాకు నిద్ర పట్టలేదు.
తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకు నేను లేచాను. ఈసారి మాత్రం నా జీవితాన్ని ముగించుకోవాలనే దృఢమైన సంకల్పంతోనే లేచాను.
నేను స్నానం చేసి వచ్చాను. ఎప్పటిలాగే నా నిత్య ఉపాసన చేసే స్థానంలో కూర్చున్నాను. నా ఎదుట 'కృపాసింధు' మాసపత్రికను ఉంచాను. దాని ముఖచిత్రంపై బాపు ఆశీర్వదిస్తున్న దివ్యరూపం కనిపిస్తోంది. ఎప్పటిలాగే ఉపాసన పూర్తి చేశాను. ఆహ్నికం చేశాను. బాపు హారతి ఇచ్చాను. ఆ తర్వాత కళ్లుమూసుకుని హృదయపూర్వకంగా బాపుకు నమస్కరించాను. నా భార్యకు, నా పిల్లలకు మనసులోనే క్షమాపణ కోరుకున్నాను.
నా దగ్గర గడ్డం చేసుకోవడానికి తెచ్చుకున్న బ్లేడ్ ప్యాకెట్ ఉంది. అందులో నుండి ఒక బ్లేడ్ తీసుకుని కుడిచేతిలో పట్టుకుని, ఎడమచేతి మణికట్టుపై ఉన్న నరాన్ని కోయడానికి సిద్ధమయ్యాను.
సమయం తెల్లవారుజామున ఐదు గంటల ప్రాంతం. నేను పోలీస్ స్టేషన్ లోపల నా జీవితాన్ని ముగించుకునేందుకు సిద్ధమవుతుండగా, బయట పోలీస్ స్టేషన్ ల్యాండ్లైన్ ఫోన్ మోగింది. చాలాసేపు మోగినా ఎవరూ ఎత్తలేదు.
మూడోసారి ఫోన్ మోగుతున్న సమయానికి నేను ధైర్యం కూడబెట్టుకుని బ్లేడ్ను చేతిపై పెట్టుకున్నాను. కానీ "చేయాలా? వద్దా?" అనే సంఘర్షణ నా మనసులో కొన్ని నిమిషాలు కొనసాగింది. అంతలో ఒక కానిస్టేబుల్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి గట్టిగా అరిచాడు: "అరే సంజ్యా! నువ్వు విడుదలయ్యావురా! అసలు దొంగలు ఇప్పుడే పట్టుబడ్డారు!"
ఆ మాటలు వినగానే నా శరీరమంతా ఆనందంతో పులకరించింది. నా కళ్ల నుండి ఆనందభాష్పాలు ధారపోశాయి. వెంటనే బ్లేడ్ను పక్కకు విసిరేశాను. నా ఎదుట బాపు చిత్రం ఉంది. ఏడుస్తూనే బాపు చిత్రానికి సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాను. నా ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయాయి. నేను గట్టిగా ఇలా అన్నాను: "చూశారా! నేను ముందే చెప్పాను కదా—నా బాపు నా సద్గురు. ఆయన తప్పకుండా నన్ను రక్షిస్తారని!"
ఆ కానిస్టేబుల్ వెంటనే నన్ను కోఠడి నుండి బయటకు తీసుకొచ్చాడు. నా అరుపు విని పోలీస్ స్టేషన్లో ఉన్న కానిస్టేబుళ్లు, ఇతర ఖైదీలు కూడా నిద్రలేచి ఆశ్చర్యంగా నన్ను చూస్తూ నిలబడ్డారు.
ఆ ఫోన్ ఇచలకరంజి పోలీస్ స్టేషన్ నుండి వచ్చింది. అక్కడి పోలీసు అధికారి స్వయంగా ఫోన్ చేసి, దోపిడీ చేసిన నలుగురు దొంగలు తెల్లవారుజామున 4:30 గంటలకు ఇచలకరంజి బస్ స్టాండ్లో దోచుకున్న మొత్తం సొత్తుతో సహా పట్టుబడ్డారని, వారు నేరాన్ని కూడా ఒప్పుకున్నారని తెలిపారు. అలాగే, "మీ పోలీస్ స్టేషన్లో ఉన్న అనుమానితుడు సంజయ్ జాధవ్ను వెంటనే విడుదల చేయండి. మేము దొంగలను మీ స్టేషన్కు తీసుకువస్తున్నాము." అని చెప్పారు.
ఆ సమాచారం వచ్చిన వెంటనే పోలీస్ స్టేషన్లోని అధికారుల ప్రవర్తన పూర్తిగా మారిపోయింది. ఇప్పటివరకు నన్ను అనుమానంతో చూసిన వారే ఇప్పుడు గౌరవంగా మాట్లాడడం ప్రారంభించారు.
పోలీస్ అధికారి నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు: "అరే! నువ్వు చెప్పినట్లుగానే నిజంగానే నీ బాపు నిన్ను రక్షించాడు!"
అప్పుడు వారు నన్ను, "ఈ బాపూ ఎవరు? ఎక్కడివారు?" అని అడిగారు. అందుకు నేను బాపూ వారి భక్తిలోకి ఎలా ప్రవేశించానో వివరంగా చెప్పాను. ఆ తర్వాత నేను వారికి చదవడానికి 'కృపాసింధు' మాసపత్రికను ఇచ్చాను. వారు కుర్చీలో కూర్చొని ఆ మాసపత్రికను తిరగేస్తూ చదవడం ప్రారంభించారు. నేను వారికి ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చొని ఉన్నాను.
కానీ నా మనసులో మాత్రం ఒకే ప్రశ్న తిరుగుతోంది. "బాపు ఈ అద్భుతాన్ని ఎలా చేశారు? అసలు ఏం జరిగి ఉంటుంది?"
అని ఆలోచిస్తుండగా, ఇచలకరంజి నుండి పోలీసు వాహనం దొంగలను తీసుకుని స్టేషన్కు చేరుకుంది. వాళ్లు మొత్తం నలుగురు. పోలీస్ అధికారి వారిని చూపిస్తూ అడిగాడు: "ఈ వ్యక్తిని (సంజయ్ను) మీకు తెలుసా? ఈ దోపిడీలో ఇతను మీకు ఏమైనా సహాయం చేశాడా?"
వెంటనే వారిలో ఒక దొంగ ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: "లేదు సార్! మాకు ఇతను అసలు తెలియడు. ఇతనితో మాకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు." అని చెప్పాడు. అయితే ఆ మాటలు చెబుతూనే అతని చూపు పోలీసు అధికారి టేబుల్పై ఉన్న 'కృపాసింధు' మాసపత్రిక మీద పడింది. అతను అనుమతి తీసుకుని ఆ పత్రికను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ముఖచిత్రంపై ఉన్న బాపు ఫోటోను కొన్ని క్షణాలు ఏకాగ్రంగా చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అక్కడున్న అందరూ ఆశ్చర్యంగా అతడినే గమనిస్తున్నారు.
కొన్ని క్షణాలు అక్కడ సంపూర్ణ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది…
కొన్ని క్షణాల పాటు బాపు చిత్రాన్ని ఏకాగ్రంగా చూసిన ఆ దొంగ, ఆ తర్వాత ఆ మాసపత్రికలోని బాపు ఫోటోను పోలీసు అధికారికి చూపిస్తూ ఆశ్చర్యంతో ఇలా అడిగాడు: "సార్, ఈ వ్యక్తి ఎవరు? మేము దోపిడీ చేసిన క్షణం నుండి ఈయన ఎప్పుడూ మా వెనుకే ఉన్నట్లు మాకు అనిపించేది. ఒక్కసారి కనిపించేవారు, మరోసారి కనిపించకుండా పోయేవారు. ఆయన వల్లే మా పారిపోయే ప్రణాళికలు పదేపదే మారిపోయాయి. లేకపోతే మేమెప్పుడో తప్పించుకుని ఉండేవాళ్లం. ఈయన ఏదో ఉన్నతస్థాయి పోలీసు అధికారి అనుకుని మేము మరింత భయపడ్డాం. ఈరోజు ఉదయం కూడా ఇచలకరంజి బస్ స్టాండ్కు వచ్చినప్పుడు, ఎదురుగా ఉన్న బెంచిపై ఈయనే కూర్చున్నట్లు మాకు అనిపించింది. ఈ వ్యక్తి ఎవరు? నిజంగానే పోలీసు అధికారేనా?" అని వరుసగా ప్రశ్నలు అడిగి మౌనంగా నిలిచిపోయాడు.
అతని మాటలు విన్న వెంటనే నా శరీరమంతా మరోసారి గగుర్పొడిచింది. నా కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు పొంగిపొర్లాయి. ఈ అనుభవాన్ని చదివే వారిలో కొందరికి "ఇది ఎలా సాధ్యం?" అనే సందేహం కలగవచ్చు. కానీ నేను స్వయంగా అనుభవించినది, విన్నది, జరిగినది యథార్థంగా జరిగిన సత్యమే. ఆ భయంకరమైన దోపిడీ కేసులో, తప్పుడు ఆరోపణల నుండి నన్ను కాపాడింది నా సద్గురు శ్రీ అనిరుద్ధ బాపువే అని నాకు అచంచలమైన విశ్వాసం ఉంది. బాపురాయా! నీపై అచంచల విశ్వాసం ఉంచిన భక్తుల జీవితాల్లో అసాధ్యమని అనిపించే విషయాలనే నీవు సుసాధ్యం చేస్తావని మేము ఎన్నోసార్లు అనుభవించాము.
ఈ రోజు నేను, నా కుటుంబ సభ్యులందరం సంతోషంగా, ప్రశాంతంగా జీవిస్తున్నామంటే అది పూర్తిగా నీ అపార కృప వల్లే. మా చేత ఇలాగే భక్తిని, సేవను ఎల్లప్పుడూ చేయించు. బాపూ! నీవే మా సద్గురు... నీవే మా స్నేహితుడు... నీవే మా తండ్రి... నీవే మా సర్వస్వం.
Comments
Post a Comment