సద్గురు కృపతో సాకారమైన సేవ - విజయ్‌సింగ్ షిండే, వానోడే

సొంత కష్టంతో, తపనతో చేసే సేవకు నమ్మకంతో కూడిన మనస్ఫూర్తి భక్తి తోడైతే ఒక శ్రద్ధావంతుడికి ఎంతటి అందమైన అనుభూతి కలుగుతుందో చెప్పే గుండెకు హత్తుకునే అనుభవం ఇది.

హరి ఓమ్. నేను విజయ్‌సింగ్ షిండే, వానోడే ఉపాసనా కేంద్రం. నేను 2003 నుండి మోడరన్ హైస్కూల్, పూణేలో ఉపాసనకు వెళ్లేవాడిని. నా తర్వాతి అనుభవాన్ని పంచుకునే ముందు, మన బాపూ ప్రతి క్షణం మనతోనే ఉంటారని నేను పూర్తి నమ్మకంతో చెప్పగలను.

ఒకసారి మా కేంద్రం తరపున గోవిద్య పీఠమ్, కోఠింబే, కర్జత్‌కు మేము సేవ కోసం వెళ్లాల్సి వచ్చింది. కోఠింబే సేవ గురించి నాకు సమాచారం వచ్చినప్పుడు సాయంత్రం 5 గంటలకు నేను నా ఆఫీస్ పనిలో ఉన్నాను. మరుసటి రోజు ఉదయమే బయల్దేరాల్సి ఉంది. సాయంత్రం సింహగఢ్ రోడ్డు మీదుగా ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా నా స్కూటర్ స్లిప్ అయ్యి నా కుడి చేయి ఫ్రాక్చర్ అయ్యింది. నేను చేయి కదపడానికి కూడా రావడం లేదు. అలాంటి పరిస్థితిలో కూడా ఉదయాన్నే త్వరగా లేచి మేము కోఠింబేకు బయల్దేరాము. అక్కడ సేవ చేసేటప్పుడు ఒక చోట గుంత తవ్వాల్సి వచ్చింది. అందుకోసం ఒక పెద్ద బండరాయిని పగలగొట్టాల్సి వచ్చింది. ఇప్పుడు నా చేతిని చూస్తేనేమో వాచిపోయి ఉంది. ఇలాంటి స్థితిలో నేను ఆ గుంత ఎలా తవ్వగలను? కానీ నాకు సేవ చేయాలని ఉంది, ఎందుకంటే నేను సేవ కోసమే కోఠింబేకు వెళ్లాను. అప్పుడు నేను బాపూ పేరు తలుచుకుని నేరుగా పని మొదలుపెట్టాను. ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే నాకు ఎలాంటి నొప్పీ తెలియలేదు మరియు బాపూనే నా చేత ఆ సేవను చేయించుకున్నారు. బాపూ అగాధ లీల వల్ల నా సేవకు, నా నొప్పి అడ్డు రాలేకపోయింది. నేను అంబజ్ఞుడిని.

కర్జత్‌కు ఉదయమే త్వరగా చేరుకోవడం వల్ల మమ్మల్ని టిఫిన్ చేయమన్నారు. మేమందరం టిఫిన్ చేయడానికి వెళ్లాము. నేను వడ సాంబార్ తీసుకున్నాను. సాంబార్‌లో మునక్కాయలు ఉన్నాయి. చిన్నప్పటి నుండి మునక్కాయ తింటే నా ఒంటి మీద గడ్డలు వచ్చేవి. నాకు దాని అలర్జీ ఉండేది. తల వెంట్రుకల నుండి కాలి గోటి వరకు పెద్ద పెద్ద ఎర్రటి దద్దుర్లు వచ్చేవి. నా ఒళ్లంతా ఎర్రగా కందిపోయేది. అలా జరిగితే డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లడం తప్ప వేరే దారి ఉండేది కాదు. ఇంజెక్షన్ అయితే కచ్చితంగా ఇవ్వాల్సిందే. ఆ తర్వాత ఒక అరగంట లేదా గంటకు ఆ గడ్డలు తగ్గేవి. ఇప్పుడు అక్కడ ఉదయం టిఫిన్‌లో నేను వడతో పాటు సాంబార్ రెండు ముద్దలు తిన్నాను. అందులో రెండు పెద్ద మునక్కాయ ముక్కలు ఉన్నాయి. తెలియకుండా నేను వాటిని కూడా తినేశాను. వెంటనే నాకు ఆ సమస్య మొదలైపోయింది. తల నుండి కాలి వరకు ఎర్రటి పిత్తపు గడ్డలు రావడం మొదలయ్యాయి.

నాతో పాటు ఉన్న బాపూ భక్తులు నాకు ధైర్యం చెబుతూ, "అస్సలు భయపడకు, అంతా సర్దుకుంటుంది" అన్నారు. మేము ఎక్కడైతే పని చేస్తున్నామో, అక్కడ వెంటనే ఊదీ అందుబాటులో లేదు. మరి ఇప్పుడు ఏం చేయాలి అనేది నా ముందున్న ప్రశ్న. చుట్టుపక్కల ఆసుపత్రి కూడా లేదు. కానీ బాపూ ఉన్నప్పుడు భయపడాల్సిన అవసరమే లేదు. నా స్నేహితులు నాతో, ‘‘కోఠింబేలోని ఈ పవిత్రమైన చోట ప్రతి అణువణువునా బాపూ నివసిస్తున్నారు. కాబట్టి బాపూ పేరు తలుచుకుని మనసులో ఎలాంటి అనుమానం పెట్టుకోకుండా, నువ్వు ఇక్కడి మట్టిని తీసుకుని నీ ఒంటికి, నుదుటికి రాసుకో. బాపూ నామస్మరణతో, ముఖ్యంగా ఆయనపై ఉన్న నమ్మకంతో రాసుకునే మట్టి కూడా ఊదీలా పని చేస్తుంది’’ అన్నారు. అలాగే బాపూ పేరుపై పూర్తి నమ్మకంతో నేను నేలపై ఉన్న మట్టిని తీసి నా దద్దుర్లపై రాసుకున్నాను. ఇక ఏం ఆశ్చర్యం! మరుక్షణమే నేను పూర్తిగా మామూలు మనిషిని అయిపోయాను. నా ఒంటిపై ఉన్న దద్దుర్లు, గడ్డలు కొన్ని క్షణాల్లోనే మాయమైపోయాయి. వాచిపోయిన నా చేయి క్షణంలో మునుపటిలా అయిపోయింది.

నేను మళ్లీ మామూలు మనిషిని అవ్వడం చూసి నాకు కలిగిన ఆనందం అంతా ఇంతా కాదు, అది నా బాపూ కృప వల్లే నాకు దక్కింది. బాపూ ప్రతి క్షణం మనతోనే ఉంటారు అనే అనుభవం నాకు ఎదురైంది. ఆయన ఎక్కడ ఉన్నా సరే, ఆయన చూపు ఎప్పుడూ మనపైనే ఉంటుంది. ఈ రోజు ఆయన కృప వల్లే నా జీవితం సజావుగా సాగుతోంది. ఇప్పటికీ మునక్కాయ చిన్న ముక్క తిన్నా నాకు పిత్తం వస్తుంది. కానీ ఊదీ రూపంలో, కేవలం ఆ పవిత్రమైన చోట, బాపూ పేరు తలుచుకుని రాసుకున్న మట్టి నా నొప్పిని శాంతింపజేసింది.

నా వరకు నాకు ఎదురైన బాపూ నామస్మరణ అనుభవం చాలా ముఖ్యమైనది మరియు చాలా పెద్దది.

హరి ఓమ్ శ్రీరామ్ అంబజ్ఞ నాథసంవిత్_

Hindi	English